Σταχυολογήσεις

Όταν ο ουρανός χορεύει...

2012-01-20T08:02:00.000-08:00

Αυτό που συνέβη πριν από λίγο στο κέντρο της Αθήνας είναι ένα ανεξήγητο φαινόμενο που αμφιβάλλω για το αν ακόμη και οι επιστήμονες μπορούν να το εξηγήσουν...

Ήταν σαν ο ουρανός να χόρευε, κάνοντας το δικό του πάρτι, με τους δικούς του καλεσμένους (και έχοντας φυσικά όλους εμάς χεσμένους). Τα δε σύννεφα, ελάχιστη φαντασία χρειαζόταν, για να τα δεις ως νησιά να κολυμπάνε μέσα στο δικό τους μπλε.

Περπατούσα ανάμεσα στις πολυκατοικίες των Εξαρχείων όταν, από κάποια ελάχιστα κενά, είδα να ξεμυτίζει ένα υπέροχο πορτοκαλοκόκκινο. Άρχισα να τρέχω προς το σπίτι για να προλάβω να ανέβω στην ταράτσα να δω την πρώτη εκπληκτική δύση του 2012!

Φυσικά και οι φωτογραφίες (τουλάχιστον οι δικές μου) δεν μπορούν να απαθανατίσουν τα χρώματα και τη μαγεία. Παρουσιάζονται μόνο ως μάρτυρες του συμβάντος!

Ωραίος τρόπος να ξεκινά το Σαββατοκύριακό σου...

Η σιωπή του ξερόχορτου

2012-01-14T23:47:00.000-08:00

Φανταστείτε μια πολιτεία στην οποία οι άνθρωποι:

να έχουν το δικαίωμα όταν κάπου περιμένουν ή όταν βαδίζουν, να κάνουν ό,τι χειρονομίες και κινήσεις θέλουν, ακόμα και να προχωρούν με την όπισθεν.
να χορεύουν δημοσίως κατά μόνας, ακούοντας μουσική στα αιθέρια κύματα ή μη ακούοντας
να ξαπλώνουν όπου θέλουν
να κυκλοφορούν με το βρακί τους χωρίς να ξενίζεται κανείς
να έχουν το δικαίωμα να μιλούν αυτόβουλα όλοι σε όλους
να μην υπάρχει όριο ασημαντότητος, ευτέλειας, χαζομάρας σ' αυτές τις εξομολογήσεις
να αφήνονται ελεύθεροι οι ήχοι του σώματος. Ακόμα και όταν φλερτάρουν και χωρίς γι' αυτό να χάνουν τη θελκτικότητά τους
να φεύγουν από γιορτές συναντήσεις όποια στιγμή θέλουν χωρίς να παρεξηγούνται
να ακυρώνουν τα ραντεβού τους την ύστατη ώρα χωρίς να αιτιολογούν
να μπορούν οι ενήλικες να τρώνε παιδικά ζυμαρικά: αστράκι, πεπονάκι, μαλλιά του αγγέλου, κρέμες αραβοσίτου
να λένε πανεύκολα δεν ξέρω ή μπορεί και να μην είναι έτσι
να αρνούνται να μιλήσουν αν δεν θέλουν και επίσης να λένε όχι, χωρίς να απολογούνται
να εγκαταλείπουν σχέδια, αρχινισμένα ή μισοτελειωμένα πράγματα, χωρίς ενοχές. Ακόμα και έρωτες με ένα απλό δεν θέλω
να μονολογούν στο δρόμο ή να τραγουδούν στεντορείως χωρίς να τους λοξοκοιτάζει κανείς
να αποχωρούν από τη ζωή με τη βοήθεια της κοινότητος και οι απολύτως υγιείς αν το επιθυμούσαν
να λένε πάντα νομίζω για οτιδήποτε, ακόμα και για την ανατολή του ηλίου
να έχουν το δικαίωμα να παραλογίζονται

Η σιωπή του ξερόχορτου, Σ.Δημητρίου εκδ. Πατάκη

Τώρα σκεφτείτε πόσους ανθρώπους γνωρίζετε που εφαρμόζουν στη ζωή τους έστω και ένα πράγμα από τα παραπάνω.

Αγάπησα αυτό το βιβλίο γιατί η θεωρία του μου θύμισε πάρα πολλά από όσα γίνονται πράξη στο "Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι". Και σας το συστήνω ανεπιφάλακτα. Κι αν δεν σας αρέσει να μου το πείτε για να σταματήσω να σας κάνω παρέα!!

Ένα βράδυ στο Βοτανικό

2011-12-14T23:56:00.000-08:00

Η Μάρθα πάντα συνήθιζε να "συχνάζει" σε μέρη που θύμιζαν μια άλλη εποχή. Μιαν άλλη παλιότερη Αθήνα (βλ. Κρατήρας).
Κάπως έτσι ένιωθες και τις προάλλες φεύγοντας από την παρουσίαση του δίσκου "Η Μάρθα Φριντζήλα τραγουδά Θέμο Σκανδάμη", που έγινε στο Baumstrasse, στο Βοτανικό.

Το χαρούμενο φυστίκι

2011-10-22T23:50:00.001-07:00

Το χαρούμενο φυστίκι, αν δεν το κάναμε χαρούμενο θα ήταν πολύ δυστυχισμένο.
Γιατί ήταν τόσο ερμητικά κλειστό που δεν θα κατέληγε ποτέ σε κάποιο στομάχι.
Η μοναδική ελπίδα για να καταλήξει φαγωμένο θα ήταν κάποιος να το συμπιέσει -σίγουρα με την βοήθεια κάποιου αντικειμένου- τόσο πολύ, που το κέλυφός του θα κατέληγε αναμφισβήτητα θρυμματισμένο στα σκουπίδια.

Εμείς (=εγώ + ο κούκος), αποφασίσαμε να μην το καταδικάσουμε σε αυτό το άδοξο τέλος. Και με 5 "πινελιές" το βαφτίσαμε "Το χαρούμενο φυστίκι" και το παραδώσαμε στην αθανασία.
Όλα αυτά έγιναν πριν πολύ πολύ καιρό...

Χτες, που αποφασίσαμε να τακτοποιήσουμε και να ξεσκονίσουμε τις βιβλιοθήκες (πράγμα το οποίο συμβαίνει ακόμη πιο σπάνια απ' ότι το να "βαφτίζουμε" φυστίκια) ανακαλύψαμε
"Το χαρούμενο φυστίκι στο Παρίσι". Το είχαμε παντελώς ξεχάσει ότι το είχαμε στείλει διακοπές εκεί πέρα εδώ και ένα χρόνο περίπου...

Ο αναμνηστικός πύργος του Άιφελ μπορεί να γίνει ΑΚΟΜΗ πιο κιτς. Στέκεται πάντω σε βάση με λαμπάκια τα οποία αναβοσβήνουν και εναλάσσονται χρωματικά από το πράσινο στο μπλε και από το μπλε στο κόκκινο. Ναι, I admit it. Τα λατρεύω αυτά τα κιτς αντικειμενάκια!

Υ.Γ. Τα βιβλία στο background της φωτογραφίας δεν είναι καθόλου τύχαια εκεί. Αυτά θέλουμε προωθήσουμε στην παρούσα φάση. =Ρ

Ο μισός βέσπα @ Hoxton

2011-10-05T23:28:00.000-07:00

Δεν συνηθίζω να "ανεβάζω" δελτία τύπου.
Το βιβλίο όμως "Ο μισός βέσπα" είχε ξεκινήσει να κλέβει την παράσταση από πολύ νωρίς,
ήδη από το εξώφυλλό του (βλ. μπρος-πίσω).

Όταν δε, το είχα διαβάσει, για την ακρίβεια ρουφήξει, σε ένα καράβι με προορισμό την Κρήτη, με είχε ενθουσιάσει. Μία μίνι παρουσίαση του βιβλίου μπορείτε να βρείτε εδώ.

Χτες το βράδυ, λοιπόν, όταν έλαβα το Δελτίο Τύπου για την παρουσίαση του βιβλίου γέλασα και σκέφτηκα: "Αυτό είναι δελτίο τύπου. Ευχαριστιέσαι να το διαβάζεις. Όχι σαν όλες τις άλλες τυπικούρες που κυκλοφορούν". Αν βέβαια έχεις διαβάσει και το βιβλίο καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα το πνεύμα και το χιούμορ του Δελτίου Τύπου.
Απολαύστε το και εσείς λοιπόν και τα λέμε τη Δευτέρα στο Hoxton (που αν ήξερε η Έσσλιν το ΠΟΣΟ ΔΕΝ παταω στο Γκάζι, θα καταλάβαινε ότι πολύ μεγάλη η χάρη της)!!

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011, στις 9 το βράδυ, στο μπαρ Hoxton (Βουτάδων 42, Γκάζι).

Γνωρίστε το βιβλίο ο μισός βέσπα, τη συγγραφέα Κατερίνα Έσσλιν, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γεννήθηκαν οι χαρακτήρες (και τη μουσική που ακούνε).

Τρυφερό και κυνικό ταυτόχρονα, ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα) και χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), το βιβλίο αποτελείται από δεκαεννιά «μυθιστορήματα του ενός λεπτού» που κάθονται χαλαρά σ’ ένα παγκάκι (άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες).

Παρουσιάζει: η ηθοποιός Εύα Κοτανίδου.

Ομιλητές: ο συγγραφέας Γιώργος Κ. Ψάλτης, ενώ θα σας χαστουκίσουν ευγενικά (δηλαδή θα διαβάσουν αποσπάσματα) ο συγγραφέας/σκηνοθέτης Αχιλλέας Κυριακίδης και ο creative/τραγουδοποιός Μιχάλης Μουλάκης (ο οποίος θα μοιραστεί και την εμπειρία του σε σχέση με το βιβλίο — ως ο πρώτος επίσημος αναγνώστης του, πολύ πριν τυπωθεί).

(Υπάρχει και αφηγητής-έκπληξη, ο οποίος, όχι, δεν είναι ο Σπάιντερμαν, όπως σας είχαμε τάξει αρχικά.) Επιπλέον, ίσως έρθει και η συγγραφέας — αν εκείνη την ώρα δεν κάτσει να δει το τούρκικο (αγκαλιά με τον Σπάιντερμαν).

(Αν ψάχνετε απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτήματα «γιατί τα διηγήματα ονομάστηκαν μυθιστορήματα του ενός λεπτού;» και «ποιο το νόημα της σελίδας 57;», αυτή είναι η τυχερή σας βραδιά, ενώ θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε το βιβλίο σε ένα μίνι-διαγωνισμό σουρεαλισμού.)

ΥΓ. Σημείωση: δεν έχει ποδόσφαιρο εκείνο το βράδυ. (Αλλά αν θέλετε φέρτε την μπάλα σας και τα βολεύουμε.)

Οριζοντιότητα, φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή

2011-10-02T00:31:00.000-07:00

Κάποιοι το αποκάλεσαν "προκήρυξη", αλλά δεν είναι. Είναι ένα βιβλίο με μαρτυρίες και συνεντεύξεις βασισμένες στην εξέγερση της Αργεντινής και στα γεγονότα της Plaza de Mayo το Δεκέμβριο του 2001 και όχι μόνο. Σε αντίθεση με κάποιους, εμείς χαιρόμαστε που πλέον κυκλοφορεί και στα ελληνικά!

H πρωτοβουλία κατοίκων Καισαριανής, με την αυτόνομη συνέλευση Ζωγράφου, την ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ. Παρασκευής, Αγ. Δημητρίου και Βύρωνα-Παγκρατίου-Καισαριανής έκδοσαν το βιβλίο «Οριζοντιότητα, φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή». Πρόκειται για ένα συλλογικό μεταφραστικό εγχείρημα που παρουσιάζει ένα σύνολο εμπειριών από πρόσωπα που συμμετείχαν σε διάφορα κινηματικά εγχειρήματα στην Αργεντινή.

«Αποφασίσαμε να μεταφράσουμε αυτό το βιβλίο επειδή πιστεύουμε ότι είναι χρήσιμο για το εγχώριο κίνημα, ως ένα παράδειγμα μιας πρωτογενούς εμπειρίας συγκρότησης κινήματος. Διαβάζοντάς το συναντήσαμε στις αφηγήσεις τα προβλήματα που συναντάμε στις εγχώριες κινηματικές διαδικασίες. Συναντήσαμε όμως, παράλληλα, και τις λύσεις που προσπάθησαν και προσπαθούν να δώσουν οι εκμεταλλευόμενοι σ’ αυτά τα προβλήματα. Τέτοια προβλήματα μπορούν να ξεκινούν από το πως συγκροτείται μια συνέλευση γειτονιάς και πόση ώρα πρέπει να κρατάει μια συνέλευση, όταν την άλλη μέρα έχουμε να πάμε στην δουλειά, μέχρι το πώς και με ποιο τρόπο μπορούν να συντονιστούν οι συνελεύσεις γειτονιών και ποια είναι τα όρια των οριζόντιων δομών και της έλλειψης γενικότερης πολιτικής στρατηγικής του κινήματος», γράφουν οι ίδιοι οι μετραφραστές του βιβλίου.

Και φυσικά ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα μπορούσε να κοστίζει παραπάνω από τα 6 ευρώ που είναι η αρχική του τιμή. Άρα, αξίζει να το αποκτήσετε! =)

Carottes in love

2011-07-04T12:18:00.000-07:00

Ύστερα από την ντομάτα με αρχίδια, την ντομάτα που κάνει την πάπια και το ζήτημα με τα φασολάκια, σειρά έχουν τα... ερωτευμένα καρότα! Όπως βλέπετε, τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για τα ζαρζαβατικά...

Μέσα στη μιζέρια του καιρού μας, τα ερωτευμένα καρότα αποτέλεσαν την μοναδική χαρούμενη νότα στη ζωή μας αλλά και στη ζωή πολλών απ' όσους τα είδαν, μετα από πολύ καιρό...

Απολαύστε τα!

Υ.Γ.1: Πριν λίγες μέρες ένας σοφός, που πολύ θα ήθελα να μπορούσα να τον αποκαλώ φίλο, μας μίλαγε για το δυαδικό αριθμό. Μέσα στα πολλά όμορφα, μας είπε και ότι "χωρίς το δυαδικό αριθμό δεν υπάρχει ζωή". Λίγες μέρες μετά είδα τα λόγια του να σχηματοποιούνται από τη φύση.

Υ.Γ.2: Φυσικά και δεν μπόρεσα να τα φάω. Τα αφήνω στο ψυγείο να πεθάνουν παρέα.

Βρείτε τι δεν ταιριάζει! =Ρ

2011-06-17T12:50:00.000-07:00

Όλα ξεκίνησαν όταν το σημερινό μεσημεριανό μας (φασολάκια, αν δεν το καταλάβατε ακόμη) είχε...κλωστές. Εντάξει, ένα λάθος κάναμε κι εμείς. Αλλά όλοι οι φίλοι μας θεώρησαν σωστό να το κάνουν ολόκληρο θέμα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων, όσοι ήξεραν και δεν μας ήξεραν για τα κλωστιασμένα μας φασολάκια! Σωρηδόν ερχόντουσαν τα τηλεφωνήματα από Ελλάδα και εξωτερικό για να μας κοροϊδέψουν!

Το 'να έφερε το άλλο, το ζήτημά μας πήρε πανελλαδικές διαστάσεις και ξεκινήσαμε να το συζητάμε με τους θεσσαλονικείς φίλους μας, με τους οποίος, όπως αποδείκτηκε, εκτός από τις διαφορές στα τυριά και τα σουβλάκια έχουμε και... στα φασολάκια!

Το 'να έφερε το άλλο, όπως είπαμε και googlarαμε το διάσημο ζαρζαβατικό!

Water torture

2011-06-10T00:10:00.000-07:00

Τώρα που έπιασαν οι ζέστες ξεκίνησε και το μαρτύριο της σταγόνας.
Προσπαθείς να εξασκήσεις την ισορροπία σου προχωρώντας στα υποτυπώδη πεζοδρόμια του κέντρου και ανά μισό μέτρο, τσικ τσικ, η δαιμονισμένη σταγόνα του air condition θα σε πετύχει πότε στο μαλλί, πότε στο χέρι, πότε στη μύτη, πότε στο βυζί.

Σωστά. Γιατί σε κάνενα σχολείο αυτής της χώρας δεν διδάσκουν, το αυτονόητο, ότι πρέπει να βάζουμε αυτά τα γ&%#$% μπουκαλάκια στις απολήξεις των σωλήνων του air condition μας. Και ότι είναι αυτονόητο σε αυτή τη χωρα, αυτομάτως ακυρώνεται (βλ. διαβάσεις πεζών, πεζοδρόμια, ράμπες ΑΜΕΑ κλπ κλπ κλπ...)

Είσαι πεζός; Στ' αρχίδια μου. Εγώ γουστάρω να δουλεύω στη δροσιά του γραφείου μου και σε έχω χεσμένο.

Φωτούλα rocks!

2011-06-05T13:13:00.001-07:00

Μία νύχτα χάρισμά σας

2011-06-02T14:06:00.000-07:00

Όταν ποδηλατώντας ανεβαίνω την Πειραιώς πάντα αντιμετωπίζω το αιώνιο δίλημμα:
να συνεχίσω όλο ευθεία μέχρι την Ομόνοια και να φτάσω σπίτι μου μια ώρα αρχύτερα ή να στρίψω δεξιά στον πεζόδρομο της Ερμού, μοιραία να ελαττώσω ταχύτητα και να φτάσω σπίτι μία ώρα αργότερα αλλά έχοντας απολαύσει μία όμορφη βόλτα, με πολλές στάσεις ποτέ για να απαθανατίσω μία ωραία εικόνα και πότε για να χαζέψω γύρω μου;

Σήμερα, διάλεξα το δεύτερο και βγήκα κερδισμένη. Ανηφορίζοντας την Ερμού ξαφνικά ο δρόμος μπροστά μου κλεινόταν από λαοθάλασσα. Και ενώ η πρώτη σκέψη ήταν: "ωχ, πώς περνάμε τώρα από 'δω μέσα", αφέθηκα και απόλαυσα ένα από τα πιο όμορφα απρόσμενα καλοκαιρινά event!

Εκ των υστέρων έμαθα ότι επρόκειτο για την έναρξη του Φεστιβάλ Αθηνών.
Ένα φωτεινό τροχόσπιτο, πολλοί καλλιτέχνες με διάθεση και χιούμορ, σκηνοθετική επιμέλεια και παρουσίαση από το Γιώργο Νανούρη και δεν χρειαζόσουν παρά μόνο λίγα λεπτά για να νιώσεις ότι το καλοκαίρι έφτασε.

Τα συναισθήματα ήταν αντικρουόμενα. Από τη μία πλευρά ένιωθες τη χαρά μιας καλοκαιρινής βραδιάς στον πεζόδρομο του Θησείου και ήταν σαν να ζεις σε μία χώρα που όλα να κυλάνε πρίμα.
Από την άλλη, η επιλογή των τραγουδιών ήταν τέτοια που δεν σε άφηνε να ξεχάσεις οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα...
Όπως και ΄να χει, αν και σε πολλά τραγούδια ήθελα να βάλω τα κλάματα, απόλαυσα μία βραδιά που μου έφτιαξε το κέφι και που μου ήρθε από το πουθενά!

"Μία νύχτα χάρισμά σας": μ' άρεσε πολύ και ο τίτλος της παράστασης που αυτό ακριβώς έκανε. Χάρισε σε όσους βρέθηκαν εκεί μία όμορφη νύχτα στην κατα τ' άλλα μίζερη πραγματικότητα...

Sophie en Grece

2011-05-26T12:46:00.001-07:00

Μία από τις εικόνες που έκανε περισσότερο εντύπωση στην Sophie όταν επισκέφτηκε την Αθήνα, ήταν αυτή:

Tweets και ατάκες που μας κράτησαν συντροφιά φέτος το Πάσχα!

2011-04-27T09:08:00.000-07:00

Όσο όλος ο κόσμος στριμωχνότανε στα προαύλια των εκκλησίων για να παραλάβει το "άγιο φως", προσέχοντας να μην στάξει το κερί στα καλά του ρούχα και έχοντας ντυθεί σαν να πήγαινε στο γάμο του Κυρίου, ενώ το μόνο που είχε στο μυαλό του ήταν αυτό που έχουν όλοι οι καλεσμένοι σε κάθε γάμο: το τραπέζι που ακολουθεί, εμείς τουιτάραμε και περάσαμε πολύ πολύ όμορφα!!

Κάθε φορά που βλέπω παπάδες σκέφτομαι πως η τελική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό έγινε εδώ και αιώνες. Και το καλό έχασε.
Κυκλοφορεί νοθευμένο Άγιο Φως! Η μπροστινή γιαγιά μου άναψε με αναπτήρα και το κυκλοφόρησε!
Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα! Μέχρι και το Άγιο Φως από το Ισραήλ το εισάγουμε! Πώς να μην χρεοκοπήσει ύστερα!
Χριστός Ανέστη RT please
Χριστός Ανέστη επιβεβαιωμένο από τηλ. (indymedia)
Εμπρός Χριστέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι ανάσταση και πάλι!
Ιησού, σε 5' βγαίνεις!
Στην Αλεξανδρούπολη αναστήσανε. Αν όχι, τότε κέρδισε ο Μπάοκ!
Η σταύρωση δεν ειναι εικονα στις ειδήσεις στο Γολγοθά γεννιούνται οι συνειδήσεις (indymedia και πάλι)

και φυσικά:

ΑΡΝΗΣΟΥ ΤΟ ΑΡΝΙ ΣΟΥ!!

Χρόνια Πολλά! =)

Ένα βράδυ, σχεδόν καλοκαίρι....

2011-04-16T07:11:00.001-07:00

Επειδή είναι θέμα ωρών η παλιά, καλή και πιστή μου, ψηφιακή sony, να δώσει τη θέση της στην ανεπανάληπτη slr Φωτούλα, λέω ανεβάσω μερικούς από τους τελευταίους..."πυροβολισμούς" της πρώτης...

Εγώ που λέτε, το Γκάζι το αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι και χειρότερα ακόμη. Παραείναι "in" για τα γούστα μου, εκτός του ότι χρόνια προσπάθησα, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω όλα αυτά τα τσούρμα που στριμώχνονται στα μαγαζιά με τσίτα τη μουσική, καβαλάνε ο ένας τον άλλον, με την ιδρωτίλα και την τσιγαρίλα να μπερδεύεται με την dolce και την channel, πληρώνουν από 8€ και πάνω το ποτό και έπειτα μιλάνε για την γαμάτη βραδιά που περάσανε.
Γενικά, όλα αυτά τα μέρη που σαν μαγνήτης τραβάνε τον κόσμο εμένα με απωθούν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Δίπλα, λοιπόν, στο πολυφημισμένο Γκάζι, βρίσκεται ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο. Όλα τα μαγαζιά που βρίσκονται εκεί λέμε ότι βρίσκονται στον Κεραμεικό γιατί το Μεταξουργείο έχει κακή φήμη, οπότε πρέπει να το βαφτίσουμε αλλιώς για να τραβήξουμε τον κόσμο. Αλλιώς δεν θα πατήσει ψυχή από τον φόβο μην φάει πισώπλατη μαχαιριά. Τέλος πάντων. Άλλη, διαφορετική ιστορία και αυτό.

Κάπου λοιπόν, ανάμεσα σε Κεραμεικό και Μεταξουργείο, ξεκινάει η οδός Σφακτηρίας.
Η Σφακτηρία είναι βραχονησίδα της Μεσσηνίας, κοντά στην Πύλο.
Εμένα, όμως,το ονομά της μόνο νησί δεν μου φέρνει στο νου. Κινέζικο βασανιστήριο ή έστω μεσαιωνικό όπλο εκτέλεσης, μπορεί.

Παρόλ' αυτά, η οδός Σφακτηρίας, διαφέρει από όλους τους υπόλοιπους δρόμους της Αθήνας γιατί έχει πολύχρωμες λαμπες, που δίνουν άλλη ατμόσφαιρα στον πεζόδρομο!
Σου φτιάχνουν τη διάθεση μιας και δίνουν λίγο χρώμα στη ζωή σου θυμίζοντας λούνα παρκ!

Μέσα σε αυτό το δρόμο βρίσκεται και το "Τριφασικόν". Πολύ όμορφο διακοσμημένο μαγαζάκι, με φωτογραφίες παντού ολόγυρα να τραβάνε τα βλέμματα, φυσιολογικές τιμές και νόστιμα φαγητά! Όσες φορές εγώ έχω πάει, το έχουμε ρίξει σε κάτι βαριές και ασήκωτες συζητήσεις. Ίσως να φταίνει η "ambiance". Ίσως, πάλι, να μην φταίει τίποτα και όταν εσείς το επισκεφτείτε, να περάσετε τέλεια!!

Δείξε μου το σκύλο σου να σου πω ποιος είσαι...!

2011-04-14T03:00:00.001-07:00

Τις προάλλες ο petshopas μας, μας είπε ότι το Πάσχα αυξάνονται οι πωλήσεις σκυλοτροφών με γεύση αρνί!
Χριστιανοί οι σκύλοι! Γιορτάζουν τη γιορτή της ορθοδοξίας με το πατροπαράδοτο αρνάκι!
Αναρωτιέμαι αν τα αφεντικά τους περνάνε τις σκυλοτροφή στη σούβλα, να την γυρνάνε δίπλα στο αρνί και το κοκορέτσι!

Μη μ' αφήσεις ποτέ

2011-04-06T11:09:00.001-07:00

Το καλό με τον κινηματογράφο είναι ότι η αίσθηση που μπορεί να σου δώσει η μεγάλη οθόνη δεν θα μπορούσε ποτέ να στη μεταδώσει η μικρή...

Το κακό είναι ότι σε στιγμές "πανικού" που θες είτε να ουρλιάξεις, είτε να πλαντάξεις στο κλάμα και να ρουφήξεις δυνατά τη μύτη σου δεν μπορείς να το κάνεις γιατί βρίσκεσαι περικυκλωμένος από δεκάδες άλλες φάτσες που ή κάνουν στα κρυφά κάτι παρόμοιο ή απλώς αδιαφορούν παντελώς...

Το μυθιστόρημα του Ισιγκούρο "Μη μ' αφήσεις ποτέ" (εκδ. Καστανιώτης, 2011) δεν με ενέπνεε να το διαβάσω όσες φορές κι αν έπεφτα πάνω του. Είναι αρκετός καιρός τώρα που αποφεύγω να διαβάσω οποιοδήποτε βιβλίο ψυχανεμίζομαι ότι μπορεί να μου προκαλέσει θλίψη, όσο πολλά υποσχόμενο κι αν είναι αυτό. (Μην κοιτάτε που ξεγελάστηκα με Το Δωμάτιο. Αυτό είναι άλλο θέμα)

Η ταινία όμως είναι ταινία είπα. Και πήγα και την είδα. Αμ δε! Είναι από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που όμως επειδή δίνεται τόσα απλά και καθημερινά χωρίς τα ψεύτικα εφέ και τις υπερβολές σε πειθεί ότι πρόκειται για ένα σενάριο που στο μέλλον κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικότητα. Στο πρώτο μέρος της ταινίας δεν καταλαβαίνεις απολύτως ξεκάθαρα τι συμβαίνει. Ίσως να είναι μονάχα και μια άμυνα του οργανισμού να αρνείται να καταλάβει. Στη συνέχεια, θες δε θες καταλαβαίνεις και το αποδέχεσαι. Και μπαίνεις και 'συ στο άρρωστο παιχνίδι...

Οι ερμηνείες είναι εκπληκτικές και ενίοτε σπαρακτικές. Γεγονός άλλωστε που δικαιολογεί απόλυτα και το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην Κάρεϊ Μάλιγκαν. Πηγαίντε να την δείτε με κρυμμένο ένα φλασκί ουίσκυ στη μέσα τσέπη του σακακιού σας. Θα σας χρειαστεί.

"Μη μ' αφήσεις ποτέ" λοιπόν. Ένας τίτλος που μόνο ως τραγική ειρωνεία θα μπορούσε να ερμηνευτεί και μία ταινία που σου κάνει καλά να συνειδητοποιήσεις το ότι οι ψυχές κάποιων ανθρώπων δεν κοστίζουν λιγότερο από κάποιων άλλων...

Χρήσιμες πληροφορίες:
Σκηνοθεσία: Μαρκ Ρόμανεκ (One hour photo)
Σενάριο: Αλεξ ΓκάρλαντΚαζούο Ισιγκούρο
Ηθοποιοί: Κάρεϊ ΜάλιγκανΚίρα ΝάιτλιΑντριου Γκάρφιλντ
Από 7 Απριλίου στους Κινηματογράφους!

Κούφο by winter...

2011-03-20T03:23:00.000-07:00

Αγαπώ τους ανθρώπους που πεθαίνουν μπροστά
στη θάλασσα,
έτσι όπως σκύβουν το κεφάλι πίσω, ψηλα, πολύ ψηλα
να δουν πως σβήνει το πέταγμα ενός γλάρου

Ολυμπία Καράγιωργα
Χειμώνας στη Λέρο

Ανάμεσα στις φωτογραφίες δεν χωράνε λέξεις...
Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα κλείνω μία βδομάδα που έχω επιστρέψει στην Αθήνα και τα βράδια δεν βλέπω κάτι άλλο στον ύπνο μου πέρα από θάλασσες και νησιά...

Μία απλή Καθημερινή στο Αστυνομικό Τμήμα

2011-02-24T08:48:00.000-08:00

Χτες, στην Κολοκοτρώνη, έξω από το φροντιστήριο στων ισπανικών, μου κλέψανε την Ευτέρπη. Την Ευτέρπη που την υπεραγαπούσα, που την είχα 3 ολόκληρα χρόνια, που είχαμε οργώσει παρεούλα όλη την Αττική και την Κέρκυρα, που δεν με είχε προδώσει ποτέ και που μόλις είχε αλλάξει λάστιχα και κυριολεκτικά πετούσε…. =.(

Νόμιζα ότι καθαυτό το γεγονός ήταν το πιο ψυχοφθόρο. Όπως πάντα όμως γελάστηκα. Γιατί σήμερα πείστηκα να πάω στο Τ.Α. Ακροπόλεως να δηλώσω την κλοπή, μόνο και μόνο για να έχω τη δήλωση κλοπής ώστε να μπορέσω να το πάρω πίσω αν (λέμε τώρα) βρεθεί ποτέ.

Μόλις λοιπόν έφτασα, ανέβηκα στον τέταρτο με τα πόδια γιατί το ασανσέρ δεν λειτουργούσε. Αφού λοιπόν είχαν ανοίξει καλά καλά τα πνευμόνια από το ανέβασμα, μπαίνω σε ένα χώρο όπου δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα από το ντουμάνι. Μόλις με είδαν έσβησαν τα τσιγάρα τους σε κάτι πλαστικά ποτήρια, λες και ήμουν εγώ ο μπάτσος. Μήπως κάτι δεν έχουν καταλάβει;

Κάπου εκεί ξεκίνησε το μαρτύριο. Δύο ανθρωπόμορφα δίποδα κάτω των 25 ετών (αν η ηλικία τους μετριέται σε ανθρώπινα έτη και όχι σε μονάδες μέτρησης ρύπων) καθόντουσαν σε δυο γραφεία. Κάθισα στο ένα να συμπληρώσω τα απαραίτητα χαρτιά ενώ στο γραφείο πίσω μου γινόταν ο μαύρος χαμός. Δεν έχει νόημα να περιγράψω αναλυτικά την όλη κατάσταση. Πίσω μου πάντως ήταν μια ξένη κοπέλα, μάλλον από την Αλβανία, που ομολογουμένως δεν μιλούσε και με τον καλύτερο τρόπο στο ανθρωπόμορφο. Αυτό που δεν μπορεί να συλλάβει ο εγκέφαλός μου είναι γιατί το ανθρωπόμορφο έπρεπε να αντιδράσει δεκαπέντε φορές χειρότερα από αυτήν. Ενώ δεν μπορούσα να βουλώσω τα αυτιά μου γιατί χρειαζόμουν τα χέρια μου για να γράψω ακούω τον τύπο να ουρλιάζει:

- Τι Σεπτέμβρης μωρή μαλακωωωωωω;;; Νοέμβρης ήταν μαλακισμένηηηη. Α στο διάολο μαλάκω. Με κάνεις τόση ώρα και ψάχνω! Θα σηκωθώ πάνω να σε σαπίσω στο ξύλο που με κάνεις και ψάχνω τόση ώρα.

Εκείνη την ώρα μπαίνει και ένα άλλο ανθρωπόμορφο στο γραφείο που άρχισε επίσης να την βρίζει και να της λέει:

- Ξεκουμπήσου μωρή από ‘δω μη σου δώσω μία και κατέβεις κουτρουβαλώντας τις σκάλες, και άλλα τέτοια ωραία.

Όση ώρα εγώ επεξεργαζόμουν το αν θα έπρεπε να φύγω τρέχοντας από κει μέσα, απέναντί μου καθόταν μία άλλη κοπέλα που τόση ώρα δεν είχε βγάλει μιλιά. Πρέπει να ήταν η μπατσίνα ή φίλη των μπάτσων. Δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τότε το τρίτο ανθρωπόμορφο την ρώτησε γιατί κάθεται εκεί. Και αυτή δίνει την αποσβολωτική απάντηση:

- Παρακολουθώ εδώ πέρα. Έχει πολύ πλάκα. Και άρχισε να γελάει.

Εγώ, αντί να ξεράσω πάνω στα πόδια της, έβαλα τα κλάματα... Καλός μαλάκας και του λόγου μου.

Les mains en l' air

2011-02-09T07:32:00.000-08:00

Les mains en l' air - Ψηλά τα χέρια
Romain Goupil

Να το δείτε γιατί θα παρακολουθήσετε παιδικές φατσούλες να δίνουν μαθήματα υποκριτικής, θα θυμηθείτε την παιδική σας ηλικία, τις παιδικές σας αγάπες και τις πρώτες σας παιδικές επιχειρήσεις.
Κυρίως όμως θα συνειδητοποιήσετε πόσο ξέγνοιαστη παιδική ηλικία είχατε σε σχέση με αυτά τα παιδιά, που μια ιστορία σαν αυτή του σεναρίου, αποτελεί την καθημερινότητά τους.
Εγώ, όταν ήμουν παιδί, στενοχωριόμουν που ο Τάσος θα άλλαζε σχολείο και δε θα τον ξανάβλεπα και που το Στ2 θα χωριζόταν σε Α1 και Α2. Δεν στενοχωριόμουν επειδή ο φίλος μου κινδύνευε να απελαθεί. Ούτε έτρεμα από το φόβο μου όταν στο δρόμο διασταυρωνόμουν με μπάτσ, εμ…, αστυνομικούς, ήθελα να πω. Το ψέμα και τη βία της αστυνομίας τα γνώρισα όταν πλέον είχα ενηλικιωθεί και όχι από τα 10 μου.

- Πότε θα έρθει η σειρά μου; ρώτησε ένα παιδί, (στην πραγματική ζωή, όχι σε αυτή της οθόνης) και αυτό έγινε η αφορμή γι' αυτήν την ταινία. Ο Romain Goupil ακόμη και τώρα αναρωτιέται: Τι μπορείς να απαντήσεις σε ένα παιδί που σε ρωτάει "Πότε θα έρθει η σειρά μου;", "Πώς μπορείς να του εξηγήσεις ότι δεν έχει χαρτιά και τι είναι αυτά τα χαρτιά που πρέπει να έχει;".

Όσο για το σκηνοθέτη… Ο Romain Goupil είναι 40 χρονών και μοιάζει με 60. Πράγμα που σημαίνει ότι έζησε τον Μάη του ’68. Είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας «Να πεθάνεις στα 30». Έχει χιούμορ και μιλάει απλά για πράγματα πολύπλοκα. Το κυριότερο βέβαια είναι το ότι είναι Γάλλος, γεγονός που για μένα θα αρκούσε και από μόνο του! =Ρ

* Δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή έχω εδώ και καιρό κολλημένο ένα χαρτάκι με την φράση: "Το να έχεις παιδική ηλικία είναι το να ζεις χίλιες ζωές πριν τη μία". Σήμερα που θέλησα να το χρησιμοποιήσω δεν μπορώ να θυμηθώ με τίποτα την πηγή του! Αν μπορεί κανείς ας βοηθήσει!

Τι προλαβαίνετε:

Την Παρασκευή 11/02, ώρα 18:00 Μasterclass με θέμα "Δουλεύοντας σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης ταυτόχρονα" στο Ίδρυμα Κακογιάννη (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418550)

Την Παρασκευή 11/02,ώρα 22:30 Κινηματογράφος ΊΛΙΟΝ. (Τροίας 34 & Πατησίων, Μετρό Βικτώρια, τηλ. 210 8810602). Συζήτηση του σκηνοθέτη με το κοινό για την εμπειρία του σχετικά με το Μάη του '68 στη Γαλλία και προβολή της ταινίας "ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΑ 30".

Σπαμ εδώ, σπαμ εκεί, που είναι το σπαμ (ΟΕΟ);

2011-02-08T07:11:00.000-08:00

Εγώ που λέτε είμαι γραμμένη σε πολλααααα newsletter βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων.
Γράφομαι λοιπόν στα εν λόγω newsletters ε, και τι να περιμένω. Περιμένω να λάβω κανένα μειλάκι με νέες κυκλοφορίες, προτάσεις βιβλίων, νέα γύρω από το βιβλίο ε, και τέτοια παρόμοια λογοτεχνικά πραγματάκια.

Σήμερα είδα στα εισερχόμενά μου ένα mail από τις εκδόσεις Άγκυρα.
Διαβάζω τον τίτλο: "Candia house" και αρχίζω να αναρωτιέμαι τι στο καλό βιβλίο μπορεί να έβγαλαν με αυτό τον τίτλο που πιο πολύ στρώμα θυμίζει, παρά βιβλίο ή ... house!

Και... κλικ! Το ανοίγω!
Και διαβάζω το παρακάτω:

Το Candia House, είναι ένα ξενοδοχείο – boutique, 20 λεπτά έξω από το πανέμορφο Ναύπλιο, κυριολεχτικά πάνω στην πεντακάθαρη παραλία της Κάντιας.

Δέκα υπερπολυτελεί δωμάτια και μεζονετούλες, κάθε ένα διακοσμημένο με άψογο γούστο έχει το δικό του ύφος και τη δικιά του ατμόσφαιρα.

Όλα τα δωμάτια διαθέτουν σαλόνι, υπέροχες κρεβατοκάμαρες, μπάνιο, τηλεόραση, ψυγείο, κλιματισμό και βεράντες με θέα την θάλασσα.

Επίσης, όσοι θέλουν , μπορούν ν' απολαύσουν το πρωινό τους ή και ένα ελαφρύ γεύμα δίπλα στην πισίνα μας.H θαυμάσια πεντακάθαρη οργανωμένη παραλία που βρίσκεται κυριολεκτικά δίπλα στο CANDIA HOUSE δίνει την ευκαιρία σε όσους το επιθυμούν να κάνουν το καθημερινό τους μπάνιο όποια στιγμή θέλουν.

Δίπλα στο ξενοδοχείο υπάρχουν πολλά ταβερνάκια με ιδιόκτητα καίκια που καθημερινά σερβίρουν φρέσκο ψάρι αλλά και ότι άλλο επιθυμεί η ψυχή σας .Γι΄αυτό το CANDIA HOUSE είναι ιδανικό και για οικογένειες.

Για όσους θέλουν να επισκεφτούν το Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε 30’ λεπτά μπορούν να φτάσουν στο Λυγουριό.

Το CANDIA HOUSE διαθέτει και Προεδρική σουίτα, για πελάτες που θέλουν οι διακοπές τους να έχουν υψηλή ποιότητα και φροντίδα.Επίσης ιδανική για τα ζευγάρια που μόλις παντρεύτηκαν ή γιορτάζουν την επέτειό τους.

Οι τιμές μας ξεκινάνε από 90,00 ευρώ τα 2 άτομα.

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας:www.candiahouse.gr

Candia House Hotel

Anna Papadimitriou

General Manager

Candia Nafplio

Tel: 0030 210 2693800-4

Mobile: 6973701188

Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Νόμου 2672/98 (ΦΕΚ 290, τεύχος Α'), το e-mail αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί
να θεωρηθεί spam, διότι περιέχει τα στοιχεία του αποστολέα και δυνατότητα διαγραφής από τη λίστα παραληπτών.
.

Στον επίλογο το άρθρο περί spam ήταν σα να μου είχε βγάλει την γλώσσα και να μου έκανε: νιανια νιανια!

Αναρωτήθηκα τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής:

1. Ποιός τα γ&^%$ τώρα τα βιβλία! Πάμε διακοπές στο Ναύπλιο!
2. Το βιβλίο περνάει κρίση! Γι' αυτό επεκτείνουμε τις επιχειρήσεις μας!
3. Συνεχίστε να αγοράζετε τα βιβλία των εκδόσεων μας! Μας βοηθάτε έτσι να χτίζουμε ξενοδοχιακές μονάδες.
4. Αγαπητέ πελάτη, σε έχουμε γραμμένο. Δε σε σεβόμαστε και ο μόνος τρόπος να στο δείξουμε είναι αυτό το mail.
5. Οι εκδόσεις Άγκυρα έκλεισαν. Κάναμε τα βιβλία τούβλα και χτίσαμε το candia house!

Σκέφτομαι ότι αυτό το newsletter δεν το λαμβάνουν μόνο κοινοί θνητοί. Το λαμβάνουν συνεργάτες τους, δημοσιογράφοι, συγγραφείς άντε και κάποιοι οι οποίοι μπορεί να ανήκουν στο target group των Προεδρικών σουιτών που αναφέρονται στο παραπάνω μέιλ. Καλά δεν ντρέπονται; Είσαι ένας από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και μου στέλνεις newsletter για να μου διαφημίσεις την ξενοδοχιακή σου μονάδα;

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Αυτά που κοροϊδεύουμε, λουζόμαστε

2011-01-23T03:51:00.000-08:00

Χτες το βράδυ, μετά από μία ολόκληρη δεκαετία αποχής, η μοίρα μου με έριξε σε ένα μαγαζί από αυτά που η ελληνική κοινωνία αρέσκεται να τα αποκαλεί "κλαμπ". (Φταίει ο χαρακτήρας ορισμένων ανθρώπων που τους κάνει να μην μπορούν να πουν όχι και η βραχεία ανθρώπινη μνήμη που σε κάνει να ξεχνάς τι έχεις να αντιμετωπίσεις).

Είχα καιρό να νιώσω αυτό που λέμε «έξω από τα νερά μου», αλλά μου δόθηκε η ευκαιρία γι’ αυτό που ο φίλος Δ. αποκαλεί ανθρωπογεωγραφία. Άπειρες κοπέλες να στέκονται με τις ώρες πάνω σε δεκάποντα, παντού γύρω καρό πουκαμισάκια και το ποτό 10€. Να μη μιλήσουμε για το μπουκάλι στο τραπέζι. Channel, Luis Vuitton και Dolce & Gabbana. Μία ληστεία όλων των υλικών αγαθών εκεί μέσα θα αρκούσε για να λύσει το υποτιθέμενο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας για τουλάχιστον ένα τρίμηνο (και δε θα με έβρισκε και καθόλου αντίθετη).

Σε ένα υπερυψωμένο σημείο του «κλαμπ», πάνω από κάτι σκαλάκια, ένα τσούρμο πανομοιότυπων κοριτσιών. Όλες με μακριά μαλλιά και μαύρα αμάνικα φορέματα. Η Ειρήνη μου είπε ότι είναι οι λεγόμενες «κλώνοι». Μέσα στον πανικό δεν κατάλαβα αν είναι κάποιο είδος σέκτας ή κάποιο είδος υπαλλήλων που υπάρχουν σε κάθε τέτοιου είδους μαγαζί. Ομολογουμένως πάντως μου έκαναν μεγάλη εντύπωση.

Στη σκηνή ένα απίστευτο φλωράκι, με φράντζα κολλημένη με ζελέ σε μια αριστερή χωρίστρα (μετά από κάτι τέτοια αναρωτιέμαι πώς τολμούσαν στο σχολείο να μου λένε ΕΜΕΝΑ ότι είμαι σα να με έχει γλείψει αγελάδα!!!), σακάκι και γραβάτα μισή ρίγα. Το college boy λοιπόν ζητούσε από το εκστασιασμένο κοινό να σηκώσουν το χέρι τους όσοι νιώθουν ευτυχισμένοι. Με τόση ευτυχία δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η χώρα πάει κατά διαόλου. Στίχοι χωρίς κανένα νόημα και ο κόσμος να τραγουδά σα να του διαπερνούn όλο του το είναι.

Γυρνώντας προς το σπίτι, ένα σύνθημα που συνάντησa στο δρόμο μου, συνόψισε σε δύο γραμμές όλα όσα προσπάθησα μετά πολλοίς κόποις να εκφράσω στο παραπάνω ποστ…

Αφού τα βλέμματα σκοτώνουν κι έχω πια πεθάνει

2011-01-18T13:04:00.000-08:00

Ετούτο το τραγούδι μου το πρωτόμαθε ο φίλος Balidor.
Με το που μου το σύστησε το είχα στο repeat για καμιά βδομάδα.
Τώρα, ξεκαθαρίζοντας τα αρχεία του υπολογιστή έπεσα πάλι πάνω του και είναι ξανά στο repeat όση ώρα ανεβάζω παρουσιάσεις, ενημερώνω βιβλία, σιχτιρίζω τον υπολογιστή που έχει φουλάρει και σέρνεται και την μαύρη μου τύχη που ενώ θέλω τόσα πολλά ακόμη να κάνω είμαι ένα κινούμενο πτώμα, το οποίο ανά διαστήμα πετάγεται πάνω κι αρχίζει να κουνιέται στους ρυθμούς του τραγουδιού τραγουδώντας το.
Κι όσο κι αν μισώ τον Παυλίδη στα live τόσο μου αρέσει στα cd! =)

Το ποδήλατο
Στίχοι-Μουσικοί: Παύλος Παυλίδης

Σ' είδα μια μέρα να περνάς στο δρόμο μες στην πόλη
δίπλα στη στάση παγωμένοι περιμέναν όλοι
βάδιζα άσκοπα χωρίς να ξέρω που πηγαίνω
σαν κάποιος άνθρωπος που ο κόσμος θεωρεί χαμένο

Σ' είδα τυχαία να περνάς με το ποδήλατο σου
κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να ειν' δικός σου
αφού τα βλέμματα σκοτώνουν κι έχω πια πεθάνει
μοιάζει ο παράδεισος με δρόμο που σε σένα φτάνει

Μοιάζει σα να 'ρθες από κάποιο ουρανό του νότου
σαν κάποιος άγγελος που έψαχνε το διάβολο του
Αφού ακόμη και ένας άγγελος λυπάται μόνος
μπορεί γι’ αυτό να σ’ έχει φέρει εδώ μπροστά μου ο δρόμος

Σ' είδα μια μέρα να περνάς με το ποδήλατο σου
κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να ειν' δικός σου

Νέο trend: αναμνηστικά σύρματα στα τουριστικά μαγαζιά της Ακρόπολης! Σπεύσατε!

2011-01-12T12:38:00.000-08:00

Πάει καιρός τώρα που αυτό το blog έχει αρχίσει να αραχνιάζει...

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να κάνω ποδαρικό και να σας ευχηθώ την καλή χρονιά με ένα ευχάρσιστο post. Αδίκως όμως. Φέτος, δεν μπήκα ούτε στιγμή στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα (ούτε αυτό μπήκε μέσα μου) και γι' αυτό δεν φταίω αποκλειστικά και μόνο εγώ αλλά και οι συνθήκες που ήταν μονίμως ακατάλληλες...

Η πρώτη είδηση που άκουσα το 2011 ήταν για το τείχος του Εβρολίνου. Ένιωσα περίεργα. Στην αρχή έμεινα άναυδη. Κανένα συναίσθημα δε με διαπέρασε. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Να αδιαφορήσω; Να εξοργιστώ; Τελικά, απλά κατέληξα στο να οικτήρω και να οικτίρομαι...

Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή (Ελευθεροτυπία, 09.01.2011)

Το ελληνικό κράτος διαχειρίζεται τόσο δεξιότεχνα το θέμα των μεταναστών που τα συρματοπλέγματα στον Έβρο ήταν το μοναδικό που έλειπε για την τελειοποίηση του σχεδίου. Εκτός κι αν αναμένεται να μαυρίσουν τόσο ακόμη τα πράγματα σε ετούτη εδώ την χώρα που το μεταναστευτικό είναι μοναχά η πρόφαση και είμαστε εμείς αυτοί που θέλουν να εγκλωβίσουν, για να μην το σκάσουμε. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ ήδη άρχισα να αισθάνομαι μαντρωμένη κι ας απέχει ο Έβρος τόσα χιλιόμετρα από εδώ που είμαι.

Στα μάτια πάντως τα δικά μου το μόνο που φαίνεται είναι ότι απλά βρέθηκε η λύση για την μεγαλύτερη και ευκολότερη εξόντωση αυτών των ανθρώπων. Μια απλή αύξηση των θανατηφόρων "ατυχημάτων". Γιατί θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον ηλίθιος για να μην συνειδητοποιείς ότι η θέληση και η ανάγκη για φυγή ξεπερνάει κάθε είδους συρματόπλεγμα. Φτάνει μια φορά στη ζωή σου να έχεις δει τους μετανάστες στην Πάτρα για να νιώσεις αυτό το πράγμα και όχι μόνο αυτό... Πόσο είπαμε θα κοστίσει αυτό το έργο; Πόσα θα είναι τα έξοδα για την συντήρησή του; Τι; Δεν θα μπορούσαν να διατεθούν διαφορετικά αυτά τα χρήματα για το μεταναστευτικό;

Κατα τ' άλλα, η ζωή προχωρά και χτες στην είσοδο της πολυκατοικίας μας βρήκαμε κολλημένο το παρακάτω χαρτάκι:

Σωστά. Γιατί ο Έλληνας ο μάστορας κάνει την καλή δουλειά. Οι άλλοι κάνουν σκάρτα πράγματα. Ο μάστορας είναι Έλληνας και τον επιδεικνύει γιατί αυτό θα του φέρει πελατεία.
Κάτι τέτοια εμένα προσωπικά μου προκαλούν ναυτία. Στην αρχή σκέφτηκα να τον πάρω τηλέφωνο και να βάλω κι όποιον ξέρω και δεν ξέρω, να του τηλεφωνεί και να τον ρωτάει από πού είναι. Μόλις απαντάει: "Έλληνας", να του λένε:
- Α...Έλληνας; Κρίμα. Δε μας κάνετε. Εμείς θέλαμε ξένο.
Αναρωτιέμαι πώς αντιδρά ο εν λόγω "κύριος" αν τυχόν τον πάρει κάποιος ξένος για να του ζητήσει τις υπηρεσίες του. Καταδέχεται άραγε να πάει να δουλέψει σπίτια τους;

Τελικά, κατέληξα στο ότι δεν αρκεί να κάνεις ολους αυτούς τους τύπους απλά και μόνο να σταματήσουν να γράφουν τέτοιες "διαφημίσεις" στα φλαϊεράκια. Πρέπει και να τους κάνεις να συνειδητοποιήσουν πόσο βλακωδώς σκέφτονται...Αλλά κάτι τέτοιο είναι τόσο δύσκολο...

Πριν κάποιους μήνες είχαμε λάβει και ένα άλλο διαφημιστικό από μία εταιρεία ταχυμεταφορών. Δεν θα σταθώ στο πόσο ύπουλο τρόπο χρησιμοποίησε η εταιρεία για να φτάσει η προσφορά της στα χέρια μας, αν και ήταν το πρώτο που πρόσεξα. Θα σταθώ στο ότι το διαφημιστικό φυλλάδιο έγραφε με κεφαλαία:
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Συγχαρήτηρια φίλε. Στηρίζεις την εγχώρια οικονομία. Αλλά μόλις έχασες έναν πελάτη.

Ουφ. Τα 'πα και τρέμω λίγο λιγότερο τώρα. Την επόμενη φορά πάλι. Και εις άλλα με υγεία.

Υ.Γ. Μα πόσο αφελής είμαι. Το όλο σχέδιο του Έβρου είναι απλά ένα σχέδιο ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας. Στόχος είναι να το γκρεμίσουμε τσάκα τσάκα και μετά να πουλάμε τα συρματοπλεγματάκια σε όμορφα κουτάκια στα τουριστικά μαγαζιά της Ακρόπολης! (σας θυμίζει τίποτα;)

Freeday is coming to Town...!

2010-12-19T12:38:00.000-08:00

(κλικ για μεγέθυνση)

Πριν λίγες μέρες έγραφα σε ένα άρθρο ότι φέτος εύχομαι ο Άη Βασίλης να αφήσει τα ταρανδάκια του να ξεκουραστούν και να μοιράσει τα δώρα με το ποδήλατό του.
Ε, λοιπόν πρώτη φορά στη ζωή μου είδα την ευχή μου να πραγματοποιείται τόσο άμεσα.

Την Παρασκεύη, χιλιάδες ποδηλάτες φόρεσαν τα αηβασιλίτικά τους, πήραν τις τσάντες με τα δώρα τους και συγκεντρώθηκαν, όπως πάντα, στο Θησείο.
Εκεί, το πουλμανάκι από τα χωριά sos γέμισε μέχρι επάνω με φαγώσιμα, παιχνίδια, ρούχα και παπούτσια. Ήταν μια απόλαυση να παρακολουθείς πότε έναν Άη Βασίλη, πότε ένα ξωτικό, ακόιμη και μία γαλοπούλα αλλά και ένα αγγελάκι να παραδίδουν την τσάντα με τα δώρα τους στον οδηγό του πούλμαν. Άμεσα και απλά. Χωρίς διαμεσολαβητές. Αν μη τι άλλο, συγκινητικό.

Γι' άλλη μία φορά οι freeday με εξέπληξαν. Για το πως μία οργάνωση μη κατευθυνόμενη από κανενός είδους πολιτική διάθεσή ή κερδοσκοπικό κίνητρο μπορεί να δράσει τόσο οργανωμένα και να κινητοποιήσει τόσο κόσμο.

Μόνιμος σκοπός, φυσικά, η ποδηλατοβόλτα. Γιατί στόχος δεν ήταν η φιλανθρωπική πράξη. Αυτό αποτέλεσε μόνο ένα μέρος την προχτεσινής μέρας. Στόχος ήταν όπως πάντα η βόλτα, η χαλάρωση και η διασκέδαση. Σε χριστουγεννιάτικο κλίμα!

Πώς να μη σου φτιάξει αστραπιαία η διάθεση όταν αντικρίζεις το Θησείο πλημμυρισμένο με ποδήλατα, ντυμένα χριστουγεννιάτικα. Λαμπάκια, γιρλάντες, χριστουγεννιάτικα δέντρα περίτεχνα στερεωμένα και φυσικά όλοι με τουλάχιστον ένα καπέλο Άη Βασίλη. Οι μοναδικοί που δεν χαίρονται είναι οι οδηγοί των αυτοκινήτων. Τι να κάνουμε. Οι ποδηλάτες δεν χαίρονται όλες τις υπόλοιπες μέρες της εβδομαδας με τα αυτοκίνητα. Όποτε μία μέρα ας δυσαρεστήσουμε τους οδηγούς. Δεν έγινε και τίποτα.

Όσοι δεν έχετε ποδήλατο (ακούτε Μαιρούκο και Θοδωρή;) αξίζει να πάρετε μόνο και μόνο γι' αυτές τις Παρασκευές.

Τέλος, ας συνειδητοποιήσουν οι "επαγγελματίες"¨ποδήλάτες οτι τα freeday είναι Β Ο Λ Τ Ε Σ. Γι' αυτό ας σταματήσουν να γκρινιάζουν για τους αργούς ρυθμούς και τις αναγκαστικές συχνές στάσεις. Δεν τους υποχρεώνει άλλωστε κανείς να συμμετέχουν!

Η Ευτέρπη μετά από πολύ καιρό συμμετείχε πάλι και αυτή στο Freeday. Πήρε την τσάντα της του Άη-Βασίλη, στολίστηκε και συνάμενη κουνάμενη έκανε βόλτες σε όλο τον κέντρο, διέσχισε την Συγγρού, την λεωφόρο Αμφιθέας και άλλους δρόμους που δεν γνώριζε και γύρισε πάλι πίσω! =)

Μέσα στη θάλασσα

2010-12-10T02:27:00.000-08:00

Καθένας είναι μια πληγή
κι ένα παράπονο κρυφό στάζει σαν βρύση
και περιμένει την στιγμή
που όρθιος θα σηκωθεί και θα το τραγουδήσει.

Καθένας είναι μια πηγή
που περιμένει να εκραγεί να βγει και να κυλήσει
κι από ψηλά μόλις την δει
την θάλασσα σαν εραστής διψάει να συναντήσει.

Κάποτε εγώ κι εσύ θα βγούμε δεν μπορεί
κάτω στη θάλασσα
θα διαλυθούμε μαζί όπως ορμάει η βροχή
μέσα στη θάλασσα

Δεν θα ’μαι εγώ το σφυρί δεν θα ’σαι εσύ η πληγή
θα ’μαστε η θάλασσα
Δεν θα ’μαι εγώ η πληγή δεν θα ’σαι εσύ το σφυρί
θα ’μαστε θάλασσα.

Ποίηση: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Νίκος Βελιώτης

Dans la solitude des champs de cotton

2010-12-05T02:10:00.000-08:00

Μερικές φορές ένας τίτλος είναι αρκετός για να πει όλα όσα θες, χωρίς εσύ να χρειάζεσαι παραπάνω λόγια! =)

Stomp: where every sound is music!

2010-12-01T13:46:00.000-08:00

Χρήσιμες πληροφορίες: Γεννήθηκαν το 1991 στο Brighton, από τους Βρετανούς Luke Cresswell και Steve McNicholas, και τους βάφτισαν STOMP, που σημαίνει χτυπάω δυνατά το πόδι.

Γιατί οι Stomp είναι καταπληκτικοί: γιατί είναι μουσικοί, χορευτές, ηθοποιοί, ζογκλέρ και ακροβάτες ταυτόχρονα. Και είναι και όλοι τους κουκλιά! Εκτός από κουκλιά είναι και παιδιά. Γιατί παίζουν επί σκηνής μπάσκετ και μπουγέλο και τολμάνε να βρέξουνε και τις κυρίες της πρώτης σειράς, που έχουν πληρώσει 65€ το εισιτήριο, χωρίς να φοβούνται μην φάνε ξύλο!

Θα μου πείτε: "καλά ήρθες εν έτει 2010 να μας μιλήσεις για τους Stomp; Να μας μίλαγες το 2000 να πούμε τι τρομερή ανακάλυψη!" Τι να κάνουμε ρε παιδιά! Εγώ το 2000 δεν ήξερα καν τι είναι το ίντερνετ! Άσε που από τότε τους έβλεπα σχεδόν κάθε χρόνο να έρχονται στην Ελλάδα και δεν είχα καταφέρει να πάω! Σήμερα όμως σαν από μηχανής θεός έπεσε στα χέρια μου μια προσκλησούλα και να 'μαι πάνω στην Ευτέρπη καρφί για το badminton!

Εντάξει. Δεν έχω λόγια. Περίμενα ότι θα κουραστώ. Περίμενα ότι από κάποιο σημείο και μετά θα γύριζε το κεφάλι μου από την πολύ φασαρία! Όχι! Κάθε κομμάτι ήταν καλύτερο από το προηγούμενο! Σκούπες, σπίρτα, αναπτήρες, κατσαρόλες, νεροχύτες, σκουπιδοντενεκέδες- σε μία σκηνή που από μόνη της είναι μία αισθητική απόλαυση- όλα παίζουν μουσική!

Όλα αυτά, στημένα σε πλαίσια μουσικοθεατρικής παράστασης, με το θεατή να γίνεται ενεργό μέλος. Θα πείτε πάλι ότι ναι, έχει γίνει κι αυτό τρελή μόδα με τη συμμετοχή του θεατή! Δεν είναι παντού τα πράγματα ίδια όμως! Όταν βλέπεις ένα ολόκληρο θέατρο, γεμάτο, να χειροκροτάει με πάθος, να ξεκαρδίζεται και να προσπαθεί να πιάσει, ενίοτε άπιαστους ρυθμούς, τότε κάτι διαφορετικό συμβαίνει!

Φώτα και σκηνικά απόλαυση! Η μουσική τους έκπληξη από την αρχή μέχρι το τέλος και η σκηνοθεσία πετυχημένη εκατό τα εκατό. Μέχρι και ο τρόπος που αντικαθιστούν όσα ... μουσικά όργανα καταστρέφονται κρύβει μία ολόκληρη φιλοσοφία που σε κάνει να το απολαμβανεις.

Μοναδικό défaut (κατ' εμέ πάντα): το νούμερο με τις βηχοροχάλες (για μένα που και μόνο η σκέψη μου φέρνει αηδία) θα μπορούσε να λείπει χωρίς καθόλου να μου λείψει. Αλλά κάτι τέτοια είναι απλά για να υπενθυμίζουν ότι η απόλυτη τελειότητα δεν υπάρχει. Άσε που όταν ένα ολόκληρο θέατρο αρχίζει να βήχει συνειδητοποιείς ότι ο βήχας είναι σαν το χασμουρητό: μεταδοτικός.

Τα εισιτήρια ξεκινάνε από 25€: μη λες κουβέντα. Το εισιτήριο για τον Αλκίνοο στον passport που παίζει ΜΟΝΟΣ του κάνει 20€. Άλλωστε οι stomp έχουν καθημερινές απώλειες υλικών! Ξεκινάνε να παίζουν με μια σκούπα ενάμιση μέτρο και οταν τελειώνει το κομμάτι έχει μείνει 30 σαντιμέτρ! Τους προλαβαίνετε μέχρι την Κυριακή 5 Δεκέμβρη!

Περί χασαπικής

2010-11-26T14:24:00.000-08:00

Ο Κούκος αγαπάει τον χασάπη μας. Όχι. Μην πάει ο νους σας σε διάφορα πονηρά.
Είναι καθαρά χασαπική αγάπη. Τον αγαπάει που είναι καλός, χαμογελαστός,
ευγενικός και εξυπηρετικός.
Αν και, μεταξύ μας, πιστεύω ότι αυτό που έχει παίξει καθοριστικό ρόλο είναι τα λουκάνικα που του κάνει δώρο κάθε φορά που πάει για να ψωνίσει.
Ο χασάπης μας -επειδή δεν είναι ένας όποιος κι όποιος χασάπης- έχει στο χασάπικό του τυπωμένες κόλλες Α4 που από τη μία πλευρά έχουν ένα αφιέρωμα που του έχει κάνει γνωστή free press εφημερίδα και από την άλλη συνταγές μαγειρικής. Συνταγές με κρέας φυσικά. Ο Κούκος επιμένει να έχουμε τη φωτογραφία του χασάπη μας στο ψυγείο.

Τι να κάνουμε. Στις σχέσεις πρέπει και οι δύο να κάνουν υποχωρήσεις.
Πριν από λίγο που πήγα να ανοίξω την κατάψυξη να πάρω παγάκια για ένα ποτό, το μάτι μου έπεσε στο καινούριο φυλλάδιο που προστέθηκε στην πόρτα της κατάψυξής μας:

Πόσο σουρεάλ ακόμη μπορεί να γίνει αυτό το σπίτι αναρωτήθηκα;

(παραθέτω εδώ την συνταγή μπας και φάνει χρήσιμη σε κανέναν γκουρμεδιάρη. Γιατί σε μας αποκλείεται!!)

Καροτissimo!

2010-11-25T04:36:00.000-08:00

Αυτά είναι τα καρότα από ένα οικογενειακό ποταπό μποστανάκι:

Αυτά τα είναι τα καρότα που αγοράστηκαν από ένα συνοικιακό σουπερ μαρκετ.

Αισθάνεστε και εσείς ότι κάτι δεν πάει καλά;
(θα μου πείτε, σιγά το νέο. Εντάξει, είπα να το αναφέρω)

17Ν: Φέτος, χωρίς λόγια

2010-11-17T14:53:00.000-08:00

με χρονολογική όμως σειρά...

Μην παίζεις με τα χώματα

2010-11-11T15:03:00.000-08:00

Εγώ από θέατρο δεν ξέρω. Έτσι κάθε φορά που ξεκινάω να πάω (1-2 φορές το χρόνο) αναρωτιέμαι αν έχω διαλέξει την σωστή παράσταση ή αν θα χάσω απλά τον χρόνο μου, χωρίς να καταλάβω τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη σκηνή.

Την Στέλλα Βλαχογιάννη την "γνώρισα" μέσα από το Ιατρείο Ασμάτων, όπως μάλλον και πολύς άλλος κόσμος. Ήταν έρωτας κεραυνοβολος, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι τα μεσάνυχτα κάθε Τετάρτης ήμουν καρφωμένη στο ραδιόφωνο για να ακούσω την εκπομπή της. Πήρα το βιβλίο της, με αποσπάσματα από την ραδιοφωνική εκπομπή και το διάβαζα σε δόσεις γιατί όλο μαζί δεν αντεχόταν. Από τη μία ήθελες να το ρουφήξεις και από την άλλη σε έπνιγε και έπρεπε οπωσδήποτε να κάνεις διάλειμμα. Άλλες φορές μικρό και άλλες μεγάλο, ανάλογα με την ψυχολογική σου κατάσταση.

Όταν άκουσα ότι στο studio Μαυρομιχάλη παίζεται το "Μην παίζεις με τα χώματα", βασισμένο στο Ιατρείον Ασμάτων, σκέφτηκα ότι θα πήγαινα ασυζητητί. Αν μη τι άλλο, αν η παράσταση ήταν μούφα, τουλάχιστον θα παρακολουθούσα κάμποση ώρα απαγγελία ποίησης, σκέφτηκα.

Για να διαβάζετε λοιπόν αυτό εδώ το ποστ, σημαίνει ότι αποζημιώθηκα και με το παραπάνω.

Οι τρεις ερμηνεύτριες (Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη) ήταν πραγματικά εκπληκτικές. Μπορεί η ελληνική τηλεόραση να πάσχει αλλά από θέατρο καλά πάμε, σκέφτεσαι. Οι επιλεγμένοι μονόλογοι ήταν καθαρός ποιητικός λόγος. Ήταν επίσης από τις λίγες φορές που παρατηρούσα τον ρόλο των αντικειμένων πάνω στη σκηνη. Λιτά και απέριττα. Συνειδητοποιούσες ότι αν κείμενο, ηθοποιοί και σκηνογράφος έχουν το χάρισμα, τότε άνετα μπορείς να παρακολουθείς ένα σακάκι να πηγαινοέρχεται στη σκηνή και να νομίζεις ότι είναι ένας άντρας που πάει πάνω κάτω.

"Δεν ξέρω αν είστε από τους ανθρώπους που θυμούνται σε ποιο μέρος άφησαν και από κάποιο μέλος του σώματός τους, αλλά θα ήταν ενδιαφέρον αν μαθαίναμε έτσι την γεωγραφία..."

Ποίηση, αφαιρετικός λόγος, σουρεαλισμός, συμβολισμός, χιούμορ και η απώλεια σε όλο της το μεγαλείο να απλώνεται στον χώρο και να σε κατακλύζει. Αν είστε από τους ανθρώπους που όταν κλαίνε ή δακρύζουν σε δημόσιους χώρους εύχονται να ανοίξει η γη να τους καταπιεί, πιάστε μια γωνίτσα και μην ανησυχείτε καθόλου: όλοι θα είναι στην ίδια ψυχολογική κατάσταση με σας!

Και να θυμάσαι: να μην παίζεις με τα χώματα. Γιατί τα χώματα είναι το πρωτογενές υλικό: αυτό απ' όπου προερχόμαστε, αυτό όμως και στο οποίο καταλήγουμε. Τα χώματα είναι η παιδική μας ηλικία είναι όμως και ο θάνατος. Μπορεί να είναι βρόμικα αλλά και καθαρά πολύ. Η όμορφη αλλά ταυτόχρονα και η άσχημη πλευρά της φύσης (μας).

Είδαμε φως και μπήκαμε!

2010-11-06T14:48:00.000-07:00

Σήμερα το βράδυ οι atenistas μαζεύτηκαν στην πλατεία Κοτζιά για να διαμαρτυρηθούν με τον δικό τους τρόπο για την κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο της πόλης...

Για να είμαι ειλικρινής εμένα προσωπικά, το σκηνικό δεν με είχε πείσει και πάρα πολύ να συμμετάσχω... Αν μην τι άλλο όμως, η εικόνα κάμποσων δεκάδων ανθρώπων με κεριά, έξω από το δημαρχείο θα ήταν ένα ενδιαφέρον θέαμα.

Για να καταφέρω να φτάσω μέχρι την Πλατεία Κοτζιά χρειάστηκε να προσπεράσω τουλάχιστον 3-4 άτομα που έτειναν τα γυμνά τους μπράτσα προς έναν άλλον που ετοίμαζε τις σύριγγες, να ανεβοκατέβω πολλές φορές τα πεζοδρόμια -με το ακόμη κουτσό μου πόδι- αφού οι ευσυνείδητοι οδηγοί δεν αποφάσιζαν αν θα αφήσουν όλατα αμάξια τουςπάνω στο πεζοδρόμιο ή όλα κάτω, να πηδήξω στοίβες με σκουπίδια παντός είδους που μου έκλειναν το δρόμο και να αντικρύσω τη βιτρίνα ενός καταστήματος μέσα στα αίματα. Ε, μετά από όλα αυτά, σκέφτηκα ότι όλη αυτή η διαμαρτυρία ίσως να είχε και κάποιο νόημα.
(Α! Ξέχασα να σας πω! Σε λίγες ώρες από τη στιγμή που τα γράφω όλα αυτά είναι εκλογές! Και ο νέος δήμαρχος θα λύσει στο άψε σβήσε αυτή την κατάσταση. Οπότε υπό αυτή την οπτική η σημερινή συγκέντρωση δεν είχε κανένα μα κανένα νόημα!)

Τέλος πάντων. Η ουσία είναι ότι Σάββατο βράδυ η πλατεία Κοτζιά ήταν γεμάτη, ο κόσμος χαρούμενος και το θέαμα με τα κεριά πολύ όμορφο αν και η όλη ατμόσφαιρα που είχε φτιαχτεί θύμιζε λίγο Μεγάλη Παρασκευή!

Διάλογοι:

- Σκέψου κάτι καλό να πούμε σε κανέναν τουρίστα άμα ρωτήσει γιατί γίνεται όλο αυτό εδώ σήμερα!
- Θα πούμε ότι πέθανε ο δήμαρχος και ότι όλοι αυτοί εδώ είναι φίλοι, γνωστοί του και ψηφοφόροι του!
♣ ♣ ♣

- Κλαίτε και 'σεις; Ήταν συγγενής σας;
- Ήταν καλός ο μακαρίτης.
- Εμένα μου άφησε και κάτι.
♣ ♣ ♣
- Σαν Μεγάλη Παρασκευή είναι.
- Δηλαδή μεθαύριο ψήνουμε;
♣ ♣ ♣
- Είναι όντως σαν Μεγάλη Παρασκευή. Στην πορεία όλοι σκορπάνε. (για την πορεία που θα πήγαινε μέχρι Πλ. Βάθης).

Το 'να πόδι νίβει τ' άλλο

2010-10-27T04:29:00.001-07:00

Είναι μερφικώς αποδεδειγμένο ότι όταν θα έχεις χτυπήσει το ποδάρι σου και δεν θα μπορείς να κουνηθείς, σχεδόν ούτε καν να αυτοεξυπηρετηθείς, θα είναι η περίοδος που θα έχεις τις περισσότερες δουλειές, τις περισσότερες κοινωνικές εκδηλώσεις, τα περισσότερα ταξίδια, τα πιο δύσκολα μαθήματα στα ισπανικά που ΔΕΝ πρέπει να χάσεις, τα γενέθλιά σου και ταυτόχρονα θα σου έρχεται μία ιδέα ανά δευτερόλεπτο για κάτι έξυπνο, όμορφο και δημιουργικό που όμως θα έχει να κάνει με... κίνηση, θα απαιτεί δύο πόδια, γενικά θα είναι κάτι που θα πρέπει να μπει στα προσεχώς γιατί δεν θα μπορεί να υλοποιηθεί αυτή την περίοδο...

Δεν έχεις παρά μόνο μία επιλογή: να αποδεχτείς την κατάσταση, να κάτσεις στα αυγά σου και να βάλεις ένα μεγάλο Χ σε αυτή την εβδομάδα του ημερολογίου, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Γενικότερα, σε αυτή την περίπτωση, η mot-clé που μαθαίναμε και στα γαλλικά είναι η ΥΠΟΜΟΝΗ. Την σκέφτεσαι συνέχεια και στην επαναλαμβάνουν όλοι σε διάφορους τόνους: συμπονετικούς, προστακτικούς, προσποιητούς, σπαρακτικούς κ.ο.κ.

Για να περάσει η ώρα βάζεις το υγιές πόδι να κανακεύει το κουτσό: να το χαϊδεύει, να το παρηγορεί, να του λέει ότι θα γίνει γρήγορα καλά και ότι γρήγορα θα μοιάζουνε ξανά και ότι δεν θα παραμείνει για πάντα μαύρο και στρουμπουλό σαν μπαλόνι.

Το μοναδικό καλό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να έχεις έναν τέλειο Κούκο να σε φροντίζει και τέλειους φίλους να σου φέρνουν χαρούμενα μπισκοτάκια για να σου φτιάξουν τη διάθεση!

Η φυλή των happy few

2010-10-26T10:27:00.000-07:00

Η φυλή των happy few

Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης
Εκδόσεις Ηλέκτρα

Διαβάζεις την πρώτη σελίδα και μετά μένεις με ένα χαμόγελο στα χείλη να νοσταλγείς, να σκέφτεσαι, να φαντάζεσαι, να θυμάσαι, να συγκινείσαι, να πολλά... =)

Οι σιαμαίες χήνες =Ρ

2010-10-21T10:46:00.001-07:00

Κάθε φορά που μου τυχαίνουν τόσο ωραία χρώματα και τόσο ωραία ζωάκια καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που δεν έχω αξιωθεί ακόμη να πάρω μια φωτογραφική μηχανή της προκοπής...πού θα μου πάει...

Η ντομάτα που κάνει την πάπια

2010-10-16T07:20:00.001-07:00

Σήμερα, όπως και κάθε Σάββατο, πήγαμε στην λαϊκή της Καλλιδρομίου. Η λαϊκή της Καλλιδρομίου είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο θα κάνουμε αφιέρωμα σε κάποιο άλλο ποστ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δίνει μία άλλη διαφορετική χροιά στα Σάββατα, ειδικά όταν συνοδεύεται από τον κλασικό πλέον καφέ, τσιπουροκατανύξεις και άλλα ωραία ευτράπελα μέχρι να φτάσει η στιγμή που εμείς οι "Αταίριαστοι" θα συναντήσουμε το κισμέτ μας και θα αποσυρθούμε κοντά σε κάποιες θάλασσες...

Όσοι παρακολουθείτε ετούτο εδώ το blog με προσήλωση και μανία θα έχετε ήδη παρατηρήσει ότι έχουμε μία ιδιαίτερη αδυναμία στις ντομάτες (βλ. ΕΔΩ).

Σήμερα λοιπόν, ανάμεσα στις πολλές ντομάτες του Ναξιώτη ανακαλύψαμε ΤΗΝ ντομάτα. Την ντομάτα που δεν μπορείς να αντισταθείς και να μην την βάλεις στη σακούλα με τα ψώνια σου. Την ντομάτα που είναι σα να σου λέει: "θα με πάρεις σπίτι σου αλλά το αν τελικά θα με φας είναι άγνωστο". (Μην δίνετε και πολλή σημασία. Το ποστ αυτό το κάνω Σάββατο απόγευμα μετά τα προαναφερθέντα τσίπουρα).

Στην αρχή νομίσαμε ότι επρόκετιο απλά για μια ντομάτα με τσουλούφι.

Μόνο όταν την τοποθέτησα πάνω στο γραφείο κατάλαβα ότι πρόκειται για μια ντομάτα που κάνει την πάπια.

2 Ελληνίδες στη Γρενόβλη (Μέρος Β')

2010-10-02T06:39:00.000-07:00

Καταλήξαμε στο εκ πρώτης όψεως παρακμιακό αλλά κατα τ' άλλα φτηνό και καθαρό "Ηοtel Montepellier" (βλ. φώτο για να καταλάβεις).

Εννοείται ότι δεν θυμόμουν ποια στάση του μετρό ήταν πιο κοντά στο ξενοδοχείο, εννοείται ότι κατεβήκαμε στην λάθος και ότι περπατάγαμε, εννοείται ότι με το που πατήσαμε το πόδι μας στο ξενοδοχείο κάναμε τη μία ζημιά και μετά την άλλη και κάναμε το δωμάτιο π#$%*&#^. Εννοείται ότι αφού κάναμε τα βασικά πέσαμε να ξεραθούμε και Ε Ν Ν Ο Ε Ι Τ Α Ι ότι ακόμη μετανοιώνω (ακόμη και για πάντα) για την βόλτα που ποτέ δεν έκανα στην Μονμάρτρη, μόλις 2 βήματα από το ξενοδοχείο.... =(

Ξυπνώντας στις 06:30 καταφέραμε στις 8 παρά 10 να είμαστε στο Porte des Sevres. Εννοείται ότι δεν βρήκαμε ούτε μία boulangerie για να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Όσο ο Denis δεν εμφανιζόταν, τόσο η αγωνία για το τι θα αντικρίζαμε (και το αν τελικά θα το αντικρίζαμε) αυξανόταν. Παρά λίγο να το βάλουμε στα πόδια όταν είδαμε ενα μαύρο citroen picasso να σταματά λίγο πιο μπροστά από μας. Ένας νταβραντισμένος ψηλός και αγριευτικός τύπος βγήκε και άρχισε να γυρνάει γύρω γύρω το κεφάλι του σαν τηλεσκόπιο. "Την κάτσαμε", σκεφτήκαμε. Ο τύπος τελικά πήγε μέχρι την είσοδο του μετρό, πήρε τις πρωινές εφημερίδες και έφυγε.

Με τα πολλά, ένα κλασικό μικροκαμωμένο γαλλάκι μας πλησίασε. Αποδείκτηκε ότι η κοπέλα που στεκόταν τόση ώρα δίπλα μας με το ΤΕΡΑΣΤΙΟ μπακπακ ήταν μία από τις συνεπιβάτισσες μας. Φορτωθήκαμε 5 άτομα με 4 βαλίτσες σε ένα fiat pundo και το road trip ξεκίνησε.

7 ώρες και 550 περίπου χιλιόμετρα μετά, αφού είχαμε προσπελάσει όλη τη γαλλική βιομηχανία,

φτάναμε στην auberge de jeunesse της Grenoble!!

Ίσα που κάναμε ένα μπάνιο και βγήκαμε να προλάβουμε να δούμε τίποτα από την πόλη. Σε 5 ώρες ήταν η συναυλία. Η Νατ αφού μετά από όλα αυτά είχε διαγράψει από το μυαλό της τις βόλτες στις Άλπεις, τα δώρα που θέλαμε να αγοράσουμε, την ξεκούραση αλλά και όλα όσα μπορεί να φανταζόταν, σε ένα μόνο πράγμα είχε εναποθέσει τις ελπίδες της. Στο "La Fondue".
Στο La Fondue που είχε μάθει ότι έχει το καλύτερο φοντί σε ολόκληρη τη Γαλλία.

Ξελιγωμένες καθώς ήμασταν, το επισκεφτήκαμε αμέσως αλλά εννοείται ότι εκείνη την ώρα ήταν κλειστό. Φάγαμε κάτι στο χέρι και το αναβάλαμε για την άλλη μέρα. Μία μία οι απολαύσεις. Όχι όλες μαζί και μας πέσουν βαριές. Σήμερα ο Λεό και αύριο το φοντί.

Μετά από έναν καφέ πήραμε το δρόμο για το Palais des Sports. Ρωτούσαμε στο δρόμο για το πως θα φτάσουμε ως εκεί αλλά κανείς δεν ήξερε να μας πει. Ώσπου η Νατ πέταξε την μαγική ατάκα: "Ρε, όλοι αυτοί που ρωτάμε δεν είναι το target group του Cohen. Γι' αυτό δεν ξέρουν πού είναι η συναυλία. Κανά παππού πρέπει να ρωτήσουμε".

Και ρωτήσαμε. Και πέσαμε πάνω σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που πήγαιναν και αυτοί στο Palais des Sports. Και ενθουσιάστηκαν που πηγαίναμε και εμείς. Όταν δε, τους είπαμε ότι είχαμε έρθει από την Ελλάδα γι' αυτή τη συναυλία μας πέρασαν για θεότρελλες. Απομακρύνθηκαν λίγο από κοντά μας για να είναι σε απόσταση ασφαλείας και σε όλη τη διαδρομή ο παππούς ανά διαστήματα μονολογούσε κάτι για Grece, για concert και για incroyable." Όταν δε, ακούσανε και όλα όσα μας είχαν συμβεί, είμαι σίγουρη ότι μπήκανε στο Palais και ότι ξεκινήσανε τα ουίσκια.

Όταν εμείς φτάσαμε απ' έξω, μόνο τα κλάματα που δεν βάλαμε. Τελικώς η συναυλία έγινε. Ούτε τα εισιτήρια μας είχαν χαθεί, ούτε ο Κοέν έπαθε καριδιακή προσβολή, ούτε το θέατρο κατέρρευσε από σεισμό. Μόνο η μπύρα μου χύθηκε στην καρέκλα μου, με τον που την ακούμπησα αλλά αυτό ήταν πια μια λεπτομέρεια.

(ναι, από κει πάνω είδαμε τη συναυλία. Και να μην ακούσω το παραμικρό σχόλιο. 51€ πληρώσαμε για το εισιτήριο. Όχι 200. Στο encore όμως έσουρα τη Νατ και επί μισή ώρα βρισκόμασταν ΚΑΤΩ ΑΚΡΙΒΩΣ από τη σκηνή. ΜΠΡΟΣΤΑ από ΟΛΟΥΣ.)

Ο Λεό ήταν εκπληκτικός. Έπαιξε 3μιση ώρες (ακούς Σωκράτη;), έβγαζε το καπέλο του και υποκλινόταν για να ευχαριστήσει, τραγουδούσε γονατιστός κανοντάς σε απλά να θες να πας να τον πάρεις αγκαλιά, μιλούσε γαλλικά κανοντάς σε απλά να θες να πας και να τον φιλήσεις, βγήκε άλλες 3 φορές μετά το πρώτο αντίο, και γενικότερα έπαιξε όλα τα τραγούδια του που έχεις αγαπήσει και όχι μόνο...

Ούτως ή άλλως από μόνο του το γεγονός ότι έβλεπες έναν άνθρωπο 76 χρόνων να βγαίνει στη σκηνή και να τραγουδάει ΑΥΤΑ τα τραγούδια, με ΑΥΤΟΝ τον τρόπο και ΑΥΤΗ τη φωνή ήταν αρκετό. Άσε που στα video walls είχε και γαλλικούς υπότιτλους για να μην έχουν το παραμικρό παράπονο οι φίλοι μας οι Γάλλοι.

Ε, μετά από αυτή τη συναυλία τα λόγια είναι περιττά. Αρκεστείτε στο ότι συνέχισαν όλα να μας πηγαίνουν στραβά κι ανάποδα. Την άλλη μέρα που υπολογίζαμε να κάνουμε μία βόλτα στο βουνό, έβρεχε. Ανεβήκαμε με το τελεφερίκ στην Bastille αλλά το μοναδικό πράγμα που ήταν ανοικτό την ώρα που φτάσαμε ήταν το μουσείο για την ιστορία του τελεφερίκ (πράγμα άκρως ενδιαφέρον για τις 9 το πρωί). Το "La Fondue" ήταν εκτάκτως κλειστο, τα μακαρόν έκαναν 59€ το κιλό και το τρένο της επιστροφής είχε 3 τέταρτα καθυστέρηση με αποτέλεσμα να χάσουμε το μοναδικό ποτό που υπολογίζαμε να πιούμε σε παριζιάνικο έδαφος. Αν αντί για 3 τέταρτα είχε 1 ώρα καθυστέρηση θα παίρναμε τα λεφτά μας πίσω. Αλλά όοοοοοοχι, δεν είχε 1 ώρα. Είχε 45 λεπτά.

Απολογσιμός; Από τις 64 ώρες που κράτησε το ταξίδι μας τις 34 τις ξοδέψαμε σε μέσα μεταφοράς. Αλλά είδαμε live τον Leonard Cohen. Κατα τ' άλλα, αυτό το ταξίδι είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Οι 2 φίλες χάρηκαν που έκαναν αυτό το ταξίδι μαζί αλλά υποσχέθηκαν η μία στην άλλη ότι ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά. Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

2 Ελληνίδες στο Παρίσι (Μέρος Α')

2010-09-25T22:15:00.000-07:00

Αυτό το ποστ θα το διαβάσει μόνο η Ναταλία..

Την Ναταλία που λες, φίλε αναγνώστη, πάνε τώρα πάνω από 15 χρόνια που την ξέρω. Τον Leonard Cohen, πάλι, καμιά 10αριά. Όταν, που λες, ο φίλος Cohen αποφάσισε να συμπεριλάβει την Ελλάδα στην καλοκαιρινή του τουρνέ, τον Ιούλιο του '08, εμείς ήμασταν ακόμη μικρά και άμυαλα και έτσι αποφασίσαμε να φύγουμε για διακοπές αντί να θυσιάσουμε μία μέρα προκειμένου να πάμε στο Terra Vibe...

Σ' αυτή τη ζωή, όμως, ζούμε και για να μετανοιώνουμε. Και εγώ με την φίλη μου Ναταλία το μετανοιώσαμε... Επειδή λοιπόν, όπως λένε κι οι παλιοί, καλύτερα να ζεις με τύψεις παρά με απωθημένα, βάλαμε κάτω ποντίκι και υπολογιστή και τα υπολογίσαμε. Στις 9 Μαρτίου 2010 ο Λεό θα έπαιζε στο Palais des Sports της Grenoble. Τι είναι το Αθήνα-Grenoble; 2600 χιλιομετράκια...

Το ταξίδι υπολογιζόταν να είναι ένα πολύ low budget ταξιδάκι, ίσα για την συναυλία. Φτηνά εισιτηριάκια easy jet, εισιτηριάκια τρένου αγορασμένα μόλις θα έβγαζε προσφορά η SNCF και το 50άρικο για το εισιτήριο της συναυλίας. Όταν βέβαια κάτι δεν σε θέλει, σου δείχνει τα σημάδια του από την πρώτη στιγμή. Εσύ όμως μερικές φορές αποφασίζεις να μην τα αποκρυπτογραφήσεις. Τον Μάρτιο που λέτε, φίλοι μου, ο Λεό αποφασίζει να αθληθεί (76 χρονών άνθρωπος), να τραυματιστεί και κατ' επέκταση η συναυλία της Grenoble να αναβληθεί.

Σκάστε (το 80άρι για την αλλαγή των αεροπορικών) και κολυμπάτε Λένα και Ναταλία. Η συναυλία μεταφέρθηκε για 17 Σεπτεμβρίου. Να ξυπνάς κάθε πρωί και να εύχεσαι να ξυπνήσει και ο Λεό.

Όσο ο καιρός περνούσε, κι άλλοι αποφάσισαν να κάνουν αλλαγές. Έτσι, η easy jet αποφάσισε να αλλάξει τις ώρες της πτήσης μας και αντί να φτάνουμε Παρίσι Πέμπτη πρωί και να φεύγουμε Κυριακή βράδυ, να γίνει το αντίστροφο... Χάσιμο δηλαδή 2 ολόκληρων ημερών από τις 4 που είχαμε όλες κι όλες. Το κατάπιαμε κι αυτό. Δυο μέρες; Δυο μέρες. Ώσπου η μεγάλη μέρα της αναχώρησης έφτασε και η Νατ ήταν άρρωστη φυσικά.

Ελ. Βενιζέλος. Τοποθέτηση μπαγκαζιού στον κυλιομένο διάδρομο. Έχουμε τσεκάρει μία αποσκευή και για τις 2 μας γιατί πληρωνείς για το κάθε τεμάχιο. Υπάλληλος της easy jet:
-Ναι, αλλά έχετε τσεκάρει μία βαλίτσα.
(ανταλλαγή βλεμμάτων με την Νατ)
- Ναι, μία έχουμε.
- Ναι αλλά θα μπορούσε να είναι μέχρι 32 κιλά αφού είστε 2 άτομα.
(ανταλλάσσω έντρομο βλέμμα με το ποταπό βαλιτσάκι μας και αναρωτιέμαι τι έχει μπει μέσα και ξεπέρασε τα 32 κιλά)
-;;
- Έχετε πάρει πολύ λίγα πράγματα. Θα μπορούσατε να πάρετε περισσότερα
(σιωπηλή αποχώρηση)

Ελ. Βενιζέλος. Πριν την επιβίβαση. 20€ για ένα πιάτο μακαρόνια, ένα κομμάτι ψωμί με λιωμένο τυρί και ένα γιαούρτι.

Ελ. Βενιζελος. Αίθουσα αναμονής για επιβίβαση. Ώρα αναχώρησης: 16:15. Ατέλειωτη ουρά επιβατών από τις 15:00 πίσω από το διάδρομο επιβίβασης. Αναρωτιόμαστε γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο χαζοί και απλά πάμε και αράζουμε σε 2 καρεκλίτσες.

Ελ. Βενιζέλος. Αίθουσα αναμονής για επιβίβαση. Η ώρα περνάει. Δύο μπάτσοι πλησιάζουν μία οικογένεια μαύρων. Τους ζητάνε αγενέστατα διαβατήρια. Ελέγχουν αγενέστατα τα διαβατήριά τους. Αποχωρούν εξίσουν αγενέστατα χωρίς να ζητήσουν ούτε ένα συγνώμη για την αναστάτωση.

Ελ. Βενιζέλος. 17:15. Η ουρά επιβατών ίδια κι αμετάλλακτη. Καμία ενημέρωση για το πως και το γιατί. Ψύλλοι στ' αυτιά μας αρχίζουν να μπαίνουν για το ότι θα χάσουμε το καλό μας το TGV.

Ελ. Βενιζέλος. Ξεκινά κάποια στιγμή επιτέλους η επιβίβαση. Κάποιος επιβάτης έχει το θράσσος να διαμαρτυρηθεί που δεν υπήρξε η παραμικρή ενημέρωση για καθυστέρηση.
- Δεν ενημερώνουμε κύριε μου όταν η καθυστέρηση οφείλεται σε καθυστέρηση της προηγούμενης πτήσης!

Ντόιιιιιινγκ! Σωστά. Όταν καθυστερεί η προηγούμενη πτήση τα νύχια σου εκπέμπουν μία πολύ ιδιαίτερη μυρωδιά και μπορείς να το καταλάβεις από μόνος σου.

Αεροπλάνο. Μαθαίνουμε ότι έχουν απεργία οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας στο Παρίσι. Ταυτόχρονα, συνεπιβάτης με πολύ υψηλό δείκτη IQ έχει στις αποσκευές του γκαζάκι και καλείται να πάει να το βγάλει. Κι άλλη καθυστέρηση.

3 ώρες μετά έχουμε προσγειωθεί στο Orly. Αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να πάμε στο Gare de Lyon (ταξί ή μετρό). Κάνω το λάθος να ρωτήσω την διπλανή μου Γαλλίδα κυρία πόση ώρα είναι από το Orly στο Gare de Lyon:
- Aaaah! 2 heures.
- Όχι, για την Lyon την πόλη. Για το Gare, της διευκρινίζω.
- Oui, oui, 2 heures.

Σούσουρο απλώνεται σε όλο το αεροπλάνο. Όλοι οι Γάλλοι δεξιά κι αριστερά μας, μπροστά και πίσω μας συζητάνε για το πόση ώρα είναι το Gare de Lyon από το Orly. Ο καθένας μας δίνει και την δική του συμβουλή και όλοι συμπάσχουν που θα χάσουμε το τρένο.

Orly. Αποβίβαση. 20:00. Το τρένο μας φεύγει παρα τέταρτο. Η Νατ τρέχει να παραλάβει τη βαλίτσα και εγώ να ρωτήσω έναν ταρίφα πόση ώρα θα κάνει για να μας πάει στο Gare de Lyon. Στην Ελλάδα οι περισσότεροι ταρίφες είναι άγενείς και απατεώνες. Στην Γαλλία απλά ηλίθιοι.
- 15 minutes maximum, μου απαντάει.

Χαλαρώνω. Βρίσκω την Νατ, πάμε να πάρουμε ταξί αλλά αυτά έχουν εξαφανιστεί. Αφού τρώμε τουλάχιστον 8 λεπτά στο να βρούμε την πιάτσα πέφτουμε πάνω σε έναν ταρίφα ο οποίος αρχίζει να αναφωνεί:
- Miracle, miracle, vous parlez francais.

Μας την πέφτει τουλάχιστον για 1 λεπτό για να μας ανακοινώσει μετά ότι: αααα δεν παίρνετε από δω ταξί. Από δω πάμε στα προάστια. Από κει θα πάρετε.
Σας το πα, είναι ηλίθιοι.
Η Νατ θέλει να τον λιντσάρει αλλά σκέφτεται ότι έτσι θα χάσουμε κι άλλο χρόνο.

Μπαίνουμε επιτέλους στο ταξί. Τον ρωτάμε πόση ώρα θα κάνει και μας απαντά ότι τέτοια ώρα θέλει τουλάχιστον μία ώρα. Είναι λέει ώρα αιχμής. Δεν ξέρουμε ποιον ταρίφα από τους 3 να πρωτοσκοτώσουμε. Συν τοις άλλοις, όταν καταλαβαίνει ότι βιαζόμαστε δεν θέλει να μας πάρει γιατί προφανώς δεν θέλει να χαλάσει την ζαχαρένια του και να αγχωθεί. Του λέμε να δοκιμάσουμε και αν το προλάβουμε το τρένο, το προλάβαμε.

Βγαίνουμε στους γαλλικούς αυτοκινητόδρομους. Ατέλειωτες ουρές με ακινητοποιημένα οχήματα. Bye bye my train. Στο δρόμο συζητάμε το πόσο γαμώ τους ταρίφες θα ήταν αν αντί για το Gare de Lyon μας πήγαινε κατευθείαν στον πύργο του Άιφελ και μας έλεγε:
- Δεν το προλαβαίνατε που δεν το προλαβαίνατε το τρένο, απολαύστε τουλάχιστον τη θέα.
Έχουμε ξελιγωθεί στα γέλια.

Αποβίβαση στο Gare de Lyon. 35€ στο ταξί. Το ρολόι του σταθμού γράφει: 20:45:44
Αν είχα την ψυχραιμία εκείνη την στιγμή θα το έβγαζα φωτογραφία. Φυσικά και το τρένο είχε φύγει.

Από κει και πέρα δεν έχει νόημα να πω αναλυτικά όλα όσα συνέβησαν. Κούκος και Γιώργος στο μακρινό πια Ελλάντα ξεκινάν να ψάχνουν για βραδυνά λεωφορεία, offices de tourisme, ξενοδοχεία, λύσεις. Αποφασίζουμε να μπούμε στο τρένο των και 54 για Grenoble, χωρίς εισιτήρια κι ό,τι γίνει αλλά ούτε αυτό το προλαβαίνουμε. Το αυριανό φτηνότερο εισιτήριο για Grenoble κάνει 150€. Ούτε λόγος.

Ρωτάμε σε 4 agences για ενοικίαση αυτοκινήτου. Οι 3 δεν έχουν. Η άλλη μας το δίνει γύρω στα 250€. Την μοναδική γνωστή που είχα στο Παρίσι την έψαχνα σε λάθος νούμερο και έτσι δεν την βρήκα ποτέ.

Ευχάριστο διάλειμμα ενόσω όμως εγώ μιλούσα στο τηλέφωνο και το έχασα:
Μαυρούκος (αφού πρώτα μας έχει κάνει τράκα χαρτάκια, μας έχει ρωτήσει αν κάνουμε κάνναβη, του έχω πει ότι δεν είμαστε για κουβέντες) σε ζευγάρι μαύρων που περνάνε:
- Excusez-moi vous etes de Mali?
- Non, pourquoi? απαντάνε οι άλλοι ενοχλημένοι
- Je voudrais demander si vous savez qu' est ce que passe les dimanches a Bamako.
- Le dimance a Bamako c' est le jour de marriage απαντάνε κι άλλοι.
Κι ο μαυρούκος ξεκινά να τραγουδά Amadou & Mariam:

Σ Ο Υ Ρ Ε Α Λ

Εκείνη τη στιγμή που για άλλη συναυλία είχα κουβαληθεί μέχρι εκεί και άλλη είχα βρεθεί να παρακολουθώ, ο Κούκος μου λέει στο τηλ:

- Λοιπόν, αύριο ο Denis πάει από τo Παρίσι στην Grenoble.

Δεν ξέρετε τον Denis; Ούτε και εμείς τον ξέραμε. Λέγεται covoiturage και μπορείτε να το βρείτε εδώ. Σε σας τους Έλληνες θα φαίνεται το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο. Στους Γάλλους το πιο φυσιολογικό. Άλλωστε ήταν η μοναδική μας λύση.

Διάλογος με έναν άγνωστο στο τηλέφωνο:
- Γεια.
- Γεια.
- Πας αύριο στην Grenoble?
- Ναι
- Εμμμ είμαστε 2 άτομα
- Χμμμμ, κανονικά έχω 1 θέση στο αμάξι αλλά αν δεν είστε πολύ χοντρές χωράμε.
- Εεεε, όχι όχι δεν είμαστε χοντρές (τι θέλατε τέτοια ώρα να έλεγα την αλήθεια;;)
- Οk, ραντεβού αύριο στις 8 στην Porte de Sevres.

to be continued...

Hungu

2010-09-21T09:04:00.003-07:00

5η Στάση: Γοργοπόταμος

2010-09-11T23:57:00.000-07:00

Αυτή η εκδρομή μπορεί τώρα πια να μοιάζει ότι πραγματοποιήθηκε την παλαιολιθική εποχή, αλλά θα την "διηγηθώ".

Όταν επισκέπτεσαι τη Λαμία επί πέντε σχεδόν συναπτά έτη, το να μην έχεις ανακαλύψει το Γοργοπόταμο, μπορείς να πεις ότι είναι μία κάποια αποτυχία. Δε μπορείς όμως να ρίξεις το φταίξιμο στον εαυτό σου. Φταίνε όλοι αυτοί που έχουν πάει και δεν σου έχουν πει κουβέντα και όλοι αυτοί μου μιλάνε μόνο για μάχες και ανατινάξεις και για τίποτα άλλο.

Ο Κούκος, για παράδειγμα, μου είχε αναφέρει για κάτι μπάνια στο ποτάμι με τους φίλους του στα παιδικάτα του και αυτό ήταν άλλο. Όταν δε, εσύ ακούς ποτάμι και ζεις και στην Ελλάδα, πού πάει το μυαλό σου; Σε καθαρά, διαφανή, λαχταριστά και γάργαρα νερά; Όοοοοοοχι. Ή μήπως είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις από πού τροφοδοτείται με νερό η κάθε πόλη στην Ελλάδα, ώστε να ξέρεις ότι και η Λαμία τροφοδοτείται από τον Γοργοπόταμο;

Με τούτα και με τ' άλλα όμως, οι καλές συγκυρίες κάνουν μία ταμπέλα με την ένδειξη: 'Γοργοπόταμος 8' να περάσει μπροστά από τα μάτια σου. Παθαίνεις σοκ όταν συνειδητοποιείς το πόσο κοντά στη Λαμία βρίσκεται (εσύ που νόμιζες ότι μια ώρα την θες τουλάχιστον μέχρι να φτάσεις), αρχίζεις να μαλώνεις τον Κούκο που τόσα χρόνια σ' άφηνε να ζεις σε μαύρο σκοτάδι ή αλλιώς στον κόσμο σου, και ξεκινάτε προς τα κει...

Φτάνετε στις "Πηγές" όπου ενώ στην υπόλοιπη Λαμία βλέπεις τους δρόμους σπαρμένους με τζιτζίκια (σκασμένα) εκεί αν είχες ένα φουτεράκι δεν θα σε χάλαγε καθόλου... Και πάνω που ορκιζόσουν ότι θα βουτήξεις και θα κάτσεις τουλάχιστον 10 λεπτά μέσα στο ποτάμι με το που το άτυχο μεγάλο δαχτυλάκι του ποδιού σου (πάντα αυτό την πληρώνει) ακουμπήσει στο νερό, θες να το βάλεις στα πόδια.

Από τον πρώτο βράχο στα δεξιά της φωτογραφίας, βουτάς. Χωρίς πολλά λόγια και σκέψεις. Αν θες να κολυμπήσεις προς τα μέσα (όπου το τοπίο είναι εκπληκτικό και εννοείται ότι σε αποζημειώνει) πρέπει να κολυμπήσεις κόντρα στο ποτάμι γιατί πρόκειται για όλο το ρεύμα που κατεβαίνει από το βούνο και καταλήγει στον παρακάτω καταρράκτη. Την πρώτη μέρα ξόδεψα όλη μου την ενέργεια κοπανώντας υστερικά χέρια και πόδια στο νερό και ουρλιάζοντας: "Θα ζεσταθώωωωω, θα ζεσταθώωωωω, θα ζεσταθώωωωωωωωω".
Τη δεύτερη μέρα με συνόδεψε ο Κούκος, έβγαλα το σκασμό και κατάφερα να κολυμπήσω μέχρι μέσα και ακόμη εκεί θα ήμουν να κοιτώ σαν αποχαυνωμένη αν δεν ήταν και ο Κούκος εκεί να με πάρει.

Και μερικές λεπτομέρειες:

Υ.Γ. Όλη αυτή η ομορφιά αμαυρώνεται από το σκουπιδαριό που επικρατεί. Όπου κι αν γυρίσεις το κεφάλι σου είναι σαν όλη η Λαμία να έχει πάρει τα σκουπίδια από το σπίτι της και να έχει πάει εκεί να τα πετάξει. Είναι σα να μην ενδιαφέρεται κανένας απολύτως γι' αυτό τον τόπο, να τον έχουν παρατήσει στη μοίρα του και να νομίζουν ότι η ομορφιά του θα τον σώσει. Δεν είναι όμως έτσι. Εμείς πήραμε δύο σακουλάρες σκουπίδια φεύγοντας από κει. Μακάρι όλοι να παίρνουν αντί να αφήνουν.... =(

4η Στάση: Νίσυρος

2010-08-26T09:47:00.001-07:00

Ο χρόνος κυλά. Γι΄αυτό τα μέρη που αγαπάς πρέπει να τα επισκέπτεσαι ξανά και ξανά μέχρι να νιώσεις ότι τα χόρτασες. Αν ποτέ συμβεί αυτό...

(αυτό το ποστ άργησε γιατί δεν ήξερα ποιες φωτογραφίες και ποιες λέξεις να διαλέξω...)

Τη Νίσυρο την επισκέφτηκα πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2007.
Φεύγοντας μου άφησε την αίσθηση ερωμένης που δεν πρόλαβες να ευχαριστηθείς.
Γι' αυτό λοιπόν φέτος άρχισα από νωρίς να πρήζω τον Κούκο να την ξανα επισκεφτούμε...
Μου 'χε λείψει το καφενείο του Αντρίκου,
η Γεροντοκόρη =P, η Παχιά, η θέα του ηφαιστείου που σε πλημμυρίζει δέος και οι ζωγραφιές που ξεπηδάνε με το που στρίβεις στο οποιοδήποτε σοκάκι.
Να 'μαστε λοιπόν, 2 ώρες απόσταση από την Τήλο, να κατεβαίνουμε από τον Πρωτέα στο Μανδράκι...

Μέχρι να ανέβουν οι φωτογραφίες να σας πω ότι σύμφωνα με τη μυθολογία η Νίσυρος είναι ο βράχος που απέσπασε ο Ποσειδώνας από την Κω και τον πέταξε εναντίον του γίγαντα Πολυβιώτη.

Νίσυρος by day:

(κακοπέραση: ο ήλιος να σε βαράει ντάλα, ο θόρυβος από το κύμα που σκάει να σου τρυπάει τα τύμπανα, τα χρώματα της θάλασσας να σε τυφλώνουν, άσε που σε αυτές τις σεζλονγκ σίγουρα θα πιάνεται η μέση σου...)

Νίσυρος by night:

Μανδράκι, λοιπόν. Καπνά όχι από όπου κι όπου αλλά από το εξειδικευμένο και ατμοσφαιρικό καπνοπωλείο:

Περιπλανήσεις στο Μανδράκι:

κάθε πόρτα και παράθυρο και από μία ζωγραφία:

όταν κουραστείς μπορείς να γευτείς σουβλάκια σε σουβλατζίδικο με αισθητική:

Από τις παραπάνω φωτογραφίες θα σου χει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το Μανδράκι είναι όλη η Νίσυρος. Αλλά όχι. Υπάρχουν ακόμη οι Πάλλοι, ο Εμπορειός, η Νικιά, και το ηφαίστειο.

Το ηφαίστει που είναι αληθινό ηφαίστειο. Όχι σαν τη μούφα της Σαντορίνης. Με μικρούς κρατήρες ολούθε να βράζουν, να κοχλάζουν και να βρωμάνε και να σου προκαλούν δέος για τη δύναμη της φύσης. Να ξέρεις ότι ένα στραβοπάτημα αρκεί και πάει, έβρασε το ποδαράκι σου:

και λόγω του ηφαιστείου βρίσκεις και καταστήματα beaute. Φυσική σάουνα:

(εντός αυτής της σάουνας είχαμε την τύχη το '07 να γνωρίζουμε τη Ρ. και τη Γ. και να απολαύσουμε ακόμη περισσότερο τις διακοπές μας =)

Φέτος η Ελένη, που κοντεύει να γίνει μόνιμη κάτοικος της νήσου, μας έστειλε και στην παραλία με τις σπηλιές:

(μην πολυσκαλίσεις τις σπηλιές! Αποσυντίθενται εύκολα!:)

Το μονοπάτι για την Παχιά, είτε κοιτάς προς τα πάνω την υφή και τα χρώματα των πετρωμάτων, είτε προς τα κάτω την γκρεμίλα και τη θάλασσα, καταπληκτικό. Όσες φορές κι αν το διασχίσεις δε νομίζω ότι το χορταίνεις...

ώσπου σε κάποια στροφή του μονοπατιού σου 'ρχεται η αποκάλυψη:

όταν πλέον φτάσεις εκεί, φυτεύεσαι στην άμμο και ξανακουνιέσαι μόνο όταν νιώσεις ότι αρχίζεις να πεθαίνεις από αφυδάτωση....
και στα δικά σας!

3η Στάση: Τήλος

2010-08-18T04:30:00.000-07:00

Όταν ένας έστω και λίγο hardcore free camper φτάνει στην Έριστο, παθαίνει ένα σοκ.

Πρώτα απ' όλα, ο δρόμος (αν και χωματόδρομος) καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το πλάτος της παραλίας. Το αποτέλεσμα είναι οι σκηνές να στήνονται ακριβώς κάτω από εκεί που περνάνε τα αμάξια. Μπορεί να έχει λίγη σχετικά κίνηση αλλά το αμάξι δεν παύει να είναι αμάξι.
Εκτός του ότι αν δεν περπατήσεις έστω και 5 λεπτά κακοτράχαλο μονοπάτι για να φτάσεις στην παραλία-σπίτι σου δεν μπορείς να αισθανθείς ότι κάνεις διακοπές.

Δεύτερον, το τόσο οργανωμένο του όλου πράγματος έχει προσελκύσει κόσμο ο οποίος δεν θέλει ακριβώς να κάνει διακοπές και camping αλλά να πραγματοποιήσει το όνειρο του: ένα σπίτι δηλαδή δίπλα στη θάλασσα. Έτσι, δεν είναι λίγα τα κρούσματα όπου βλέπεις τζιπ, φορτηγάκια και γενικά όλων των ειδών τα τετράτροχα, ξέχειλα από πράγματα. Φτάνουν στην παραλία, καβατζάρουν το χώρο τους και αρχίζουν να στήνουν σκηνές από 10 έως 50 τετραγωνικά μέτρα.

Τα ματάκια μας είδαν (σε υποτίθεται low season) σκηνή-ντουλάπα, ξύλινη κρεμάστρα και τύπο με πριονι να την πριονίζει για να την φέρει στις διαστάσεις του δέντρου όπου ήθελε να την κρεμάσει και γενικά διάφορα πράγματα τα οποία εγώ προσωπικά αν ήθελα να τα πάρω μαζί μου στις διακοπές θα έμενα σπίτι μου.

Συναντήσαμε φυσικά τον κλασικό τύπο παραλιάρχη (ο όρος είναι κλεμμένος από την Ελένη Μπ. αλλά λατρεύτηκε και υιοθετήθηκε), ο οποίος αφού έχει καταλάβει 10 τμ παραλίας, φτιάχνοντας κουζίνα, ντουζιέρα, έχοντας απλώσει το ράντζο του και όοοολα του τα κατσαρολικά, τσιτώνει το ραδιόφωνο με σκυλάδικα πάνω από αυτιά όποιο άτυχου ανυποψίαστου πάει να κάτσει δίπλα του, για να τον διώξει. Τι να κάνεις. Παντού υπάρχουν αυτά. Γιατί όχι και στην Έριστο.

Το θέμα είναι ότι μετά το πρώτο σοκ, συνηθίζεις, εγκλιματίζεσαι και αρχίζεις να απολαμβάνεις τις διακοπές σου:

Όχι τόσο την παραλία της Έριστου

όσο την Κόκκινη παραλία η οποία συνδυάζει και το απαραίτητο περπάτημα σε κακοτράχαλο μονοπάτι που προαναφέραμε και την απομόνωση και τη σκία και την ομορφιά του τοπίου. Τι άλλο θες δηλαδή;

Γενικότερα το περπάτημα, θες δε θες, θα το ρίξεις μιας και τα δρομολόγια των λεωφορείων δεν είναι και το πιο βολικό πράγμα στον κόσμο. Έτσι, αναγκάζεσαι να πηγαίνεις με τα πόδια από την Έριστο στο Μεγάλο Χωριό. Το Μεγάλο Χωριό δεν έχει κάτι άλλο πέρα από μια ταβέρνα και το καφενείο της κυρά Σοφίας, όπου αν είσαι τυχερός θα πετύχεις ένα μάτσο μπαρμπάδια να μιλάνε μεταξύ τους στα ιταλικά και μόνο ενώ εσύ θα αναρωτιέσαι τι άραγες συμβαίνει. Το δε καφενείο (το οποίο είναι σε ταράτσα τουτέστιν πρόκειται για roof garden) βλέπει στο τέλειο προαύλιο της εκκλησίας και οι τιμές έχουν κολλήσει στο 90.

Το Μικρό Χωριό αξίζει να το επισκεφτείς μία φορά αλλά κατά προτίμηση πρέπει να έχεις δικό σου μεταφορικό μέσο για να την κοπανήσεις κατευθείαν αν φρίξεις από το μπαράκι που βρίσκεται εκεί. Αλλιώς θα πρέπει να βουλώσεις τα αυτιά σου και να κάτσεις εκεί εξαρτημένος από τα δρομολόγια του βαν που έχει βάλει το εν λόγω bar (και πάλι δενν πάει στην Έριστο παρά μόνον στα Λιβάδια). Αν τυχόν αποφασίσεις να πας στο Μικρό Χωριό με τα πόδια και εκεί που δεν υπάρχει πλέον κανένα φως, ένα πρόβατο αρχίσει να βελάζει μανιασμένα και να τρέχει παράλληλα με σένα, ΝΑ ανησυχήσεις. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ προϋπόθεση αν είσαι με παρέα και πας με τα πόδια: να λες τρομακτικές ιστορίες.

Παραλία Πλάκας: Το καλό του ότι ο δήμαρχος προωθεί το free camping (και την τηλειατρική αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) είναι ταμπέλες σαν κι αυτή εδώ, που για πρώτη (ίσως και τελευταία) φορά στη ζωή σου σε κάνουν να νιώθει νόμιμος! Και με απόφαση διοικητικού συμβουλίου παρακαλώ.

Στις 27 Ιουλίου είναι του Αγίου Παντελεήμονα. Έτσι στις 25 και στις 26 έχει πανηγύρι και διανυκτέρευση αν θες στο τεράστιο και εντυπωσιακό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα. Αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείς. Οι ντόπιο θα προσπαθήσουν να σας αποτρέψουν από το να πάτε στο πανηγύρι και στις 25 του μήνα. ΜΗΝ τους ακούσετε.

Στις 28 έχει τις λεγόμενες Κούπες. Γιορτή με όργανα και μουσκές και το έθιμο της κούπας: ξεκινάει μια γυναίκα να χορεύει κρατώντας στο ένα χέρι την περίφημη κούπα και οι άντρες πάνε τις γυναίκες τους, τις κόρες τους, τις αδερφές τους, τα θηλυκά που τους περιτριγυρίζουν τέλος πάντων, ρίχνουν λεφτά στην κούπα (η κουτσομπόλα του νησίου σημειώνει με το μάτι πόσα ρίχνει ο καθένας) και δίνουν την κούπα στη δική τους γυναίκα, η οποία την χορεύει μέχρι να φτάσει η επόμενη. Η διαδικασία συχνά δεν είναι τόσο ρομαντική όσο σας την περιέγραψα. Η κούπα αλλάζει θέση με ταχύτατο ρυθμό και δεν είναι λίγες οι στιγμές που οι γυναίκες τείνουν να μαλλιοτραβηχτούν για το ποια θα χορέψει την κούπα. Το θέαμα γενικά πάντως είναι πολύ συγκινητικό αν είσαι τυχερός και δεν πετύχει το βλέμμα σου τον παπά μέσα σε κάποιο δωματιάκι να αδειάζει την κούπα και να μετράει τις εισπράξεις της βραδιάς.

2η Στάση: Κως

2010-08-16T10:34:00.000-07:00

Η Κως δεν είναι το νησί το οποίο θα διάλεγα να πάω για διακοπές. Μιας όμως και ο θαλάσσιος δρόμος μου με πήγε προς τα κει (δεν αναγκάστηκα εδώ που τα λέμε, τα 'θελα και τα 'παθα) είπα να σας το αναφέρω.

Πέρα από την εντυπωσιακή χώρα με τους φοίνικες τα κάστρα, τις τάφρους και τους ποδηλατόδρομους (!!) η Κως είναι ένα τουριστικό έκτρωμα. Στρωμένη ξαπλώστρες, με γιαγιάδες, παππούδες, παιδάκια, Έλληνες και ξένους να σε κυνηγάνε, να σε πιάνουν σχεδόν από το χέρι και να στριγκλίζουν μέσα στο αθώο σου τυμπανάκι: free sunbeeeeedsssss!

Στα εστιατόρια μία από τα ίδια, να εκθειάζονται τα μεγέθη των χάμπουργκερς, οι φραπέδες με τις χιλιάδες γεύσεις και τα τεράστια ποτήρια μπύρας. Άπειρα τουριστάκια να ξεφυτρώνουν από παντού διψασμένα, ξελιγώμενα θα έλεγα, για κραιπάλες, αλκοόλ, σεξ και ό,τι άλλο προκύψει.

Παρόλ' αυτά, αν μέσα σου γνωρίζεις ότι είσαι εκεί περαστικός και μόνο, μπορείς να το απολαύσεις παρατηρώντας τις ταμπέλες στα μαγαζιά και τον κόσμο, είτε αυτός είναι τουρίστας είτε εργαζόμενος.

όχι, δεν πρόκειται για μαρκίζα χρεωκοπημένου παλιού εστιατορίου στην Κω. Πρόκειται για εν ενεργεία μαγαζί, εν έτη 2010.

και για όποιον δεν κατάλαβε, έχουμε και τη μετάφραση.

Θα μετανιώνω για πάντα: που δεν φωτογράφισα το bar-cafe: Ταρζάν που είχε για υποδοχή έναν ηλιοκαμένο, νταβραντισμένο, τύπο παρέα με την Τζέην. Για να μην περιγράφω την ενδυμασία τους ήταν ακριβώς όπως στην παρακάτω φώτο αλλά σε live edition.

Τα τραπεζομάντηλα στο εν λόγω μαγαζί ήταν φυσικά ασορτί λεοπάρ υφάσματα.

Τέλος, ο bob είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Τα βλέπει όλα και σαστίζει.

Υ.Γ. Η συναυλία του Σ.Μ. λόγω της οποίας έγινε και η στάση στο νησί ήταν πολύ καλή αν και για άλλη μια φορά υπήρχε θέμα με την ώρα (νισάφι) και 12.20 ήταν όλα μαζεμένα, τακτοποιημένα στις θήκες τους και σχεδον τοποθετημένα στο πουλμανάκι. Ο κόσμος άργησε πολύυυυ να πάρει μπρος αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά.

1η στάση: Πήλιο

2010-08-11T10:46:00.000-07:00

Μέχρι να φτάσουμε στον Άη- Γιάννη κάναμε ολόκληρο το γύρο του Πηλίου. Αν δεν καθυστερούσαμε όμως τόσο δε θα πετυχαίναμε την εκπληκτική αυτή θέα του Βόλου την οποία θα μπορούσαμε να καθόμαστε να κοιτάμε όλο το βράδυ...

ούτε θα συναντάγαμε τόσες πολλές περίεργες αλεπουδίτσες να συζητάνε μεταξύ τους: "επισκέπτες στο χωριό" "προς τα πού πηγαίνουν άραγε;" κ.ο.κ.

Ένα από τα εκπληκτικά του Πηλίου είναι τα άπειρα μονοπάτια του. Από οπουδήποτε ξεκινάει και ένα και δεν έχεις παρά να το ακολουθήσεις. Βέβαια υπάρχει η πιθανότητα από κάποιο σημείο και μετά να αισθάνεσαι ότι κάπου εκεί θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου, αλλά τελικά το ξεπερνάς και συνεχίζεις, συναντώντας διάφορες εκπλήξεις...

Εκπλήξεις όχι πάντα ευχάριστες. Όπως αυτό εδώ το ταπεινό σπιτάκι. Φυσικά και είναι νόμιμο. Δε θέλω να ακούω βλακείες!

Λίβα έλεγαν και έναν καθηγητή μου στο μεταπτυχιακό. Όποιος ξέρει τι σχέση μπορεί να έχει η παρακάτω βραχογραφία μαζί του, παρακαλώ να με ενημερώσει.

Φυσικά και όσες φορές, όσο κοντά και αν βρισκόμουν στον Κισσό, οι δρόμοι με οδηγούσαν μακριά απ' αυτόν. Πλέον έχω συμβιβαστεί με τη μοίρα μου, η οποία δεν μου το έχει να πάω σε αυτό το χωριό. Θα λάβει στο μυαλό μου διαστάσεις Ατλαντίδας και έτσι θα το σκέφτομαι. Τι να κάνουμε...

Ο Παοκτζής κάβουρας

2010-07-03T07:22:00.000-07:00

Ένα ποταμάκι το οποίο κατέληγε στη θάλασσα μας χώριζε από την παραλία που θέλαμε να επισκεφτούμε.
Κατεβήκαμε από το αμάξι για να δούμε αν μπορούσαμε να το ρισκάρουμε ή όχι.
Το νερό που έτρεχε ήταν σκέτη λασπουριά.
Με το που το πλησιάσαμε, δεκάδες κάβουροι και καβουρίνες ταράκτηκαν και άρχισαν να διασκορπίζονται προς διάφορες κατευθύνσεις. Τ Ε Ρ Α Σ Τ Ι Ο Ι.
Έγω έτρεξα να πιάσω τη μηχανή (καμία πρωτοτυπία) και λύσσαξα να τους φωτογραφίσω.
Η Αναστασία με βοήθησε στο δύσκολο αυτό έργο. Με ένα ξύλο προσπαθούσε να τους βγάλει προς το χώμα για να τους βγάλω φωτογραφία (κατά βάθος τους φαντασιωνόταν στην κατσαρόλα, αλλά λέμε τώρα).
Εγώ λοιπόν με την Αναστασία είχαμε περάσει στην απέναντι όχθη παρασυρμένες από το καβουροκηνυγητό.
Γιάννης, Κούκος, Στέλιος και Αθηνά μας περίμεναν και είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν μιας και ούτε να περάσουμε για να πάμε στην παραλία προβλεπόταν αλλά ούτε και καβουροπότι (η λέξη βγαίνει από το φαγοπότι, εννοείται).
Όταν η Αναστασία κατάφερε να βγάλει έναν κάβουρα έξω, εγώ ξεκίνησα να τραβάω με τη μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορούσα (θα 'λεγα κατά ρυπάς, αλλά δεν είναι πραγματικά τόσο μεγάλη η εν λόγω ταχύτητα) και ο κάβουρας ύψωσε τις γιγάντιες θανατηφόρες δαγκάνες του (υπερβάλω φυσικά, αλλά είπα να το κάνω λίγο τρομακτικό) και άρχισε να παλεύει με το ξύλο. Δαγκάνες που ανοιγόκλειναν υψωμένες πάνω από το κεφάλι του, να πλησιάζουν και να απομακρύνονται η μία από την άλλη.
Τότε ήταν που ένα γιγάντιο καλαμάρι, πλάκα κάνω.
Τότε ήταν που οι άλλοι από απέναντι, άρχισαν να φωνάζουν "ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ" και να χτυπάνε παλαμάκια στο ρυθμό που ο κάβουρας πηγαινοέφερνε τις δαγκάνες του.

Υ.Γ. Είπατε κάτι για τις παρέες μου;
Υ.Γ. Ζήτημα είναι αν ο ένας από αυτούς (Στέλιο για σένα χτυπάει η καμπάνα) είναι όντως ΠΑΟΚ.
Υ.Γ. Και μιας και το έφερε η κουβέντα, δείτε αυτό να γελάσετε.

Ο θεός της μετάφρασης να βάλει το χέρι του

2010-07-02T11:06:00.000-07:00

Να το άρθρο που μου έφτιαξε την σημερινή μέρα!

(κλικ για να μεγαλώσει να το διαβάσετε!)

bookpress, Ιούνιος 2010

Προσπαθώντας να πιάσω φιλίες με τους γλάρους ΙΙ

2010-06-30T08:05:00.000-07:00

Κάποιοι δεν τους συμπαθούν.
Λένε ότι είναι βρωμοπούλια άσχημα και αντιπαθητικά.
Δε συμφωνώ. Εγώ όσες φορές τους βλέπω στη θάλασσα, εκεί όπου είναι η πραγματική τους φύση, απλά τους θαυμάζω. Δεν έχει υπάρξει φορά που να μη με εντυπωσιάσουν.
Άλλωστε μόνο και μόνο που ξοδεύουν μια ζωή ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό, ξαποστένοντας σε βράχους που τους βρέχει η αλμύρα, τους ζηλεύω πολύ...

(κλικ για μεγένθυση)

No more ΣΕΗΟΣ please!

2010-06-20T07:20:00.000-07:00

Εγώ που λέτε, συνήθιζα να ψωνίζω τις ηλεκτρικές μου συσκευές από τον ΣΕΗΟΣ Euronics, στην Χ. Τρικούπη.
Πρώτα απ' όλα ήταν κοντά στο σπίτι μου και δε χρειαζόταν να ξεποδαριάζομαι κουβαλώντας βάρος. Έπειτα είχε πολύ φυσιολογικές τιμές και ο τύπος που με εξυπηρετούσε ήταν συμπαθέστατος.

Τους τελευταίους μήνες όμως άρχισα ξαφνικά να παρατηρώ ότι όλα τα Εξάρχεια, κολώνες, τοίχοι, τζάμια, στάσεις λεωφορείου, κάδοι και οτιδήποτε είναι σε κοινή θέα είχε επάνω του και από ένα διαφημιστικό του εν λόγω καταστήματος. Η αισθητική μου άρχισε να προσβάλεται. Συν τοις άλλοις, άρχισα να λαμβάνω τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα στην πόρτα του σπιτιού μου το διαφημιστικό. Η οικολογική μου συνείδηση άρχισε να επαναστατεί για τα καλά!

Φυσικά αποφάσισα να μην ξαναψωνίσω από το συγκεκριμένο κατάστημα, όποτε όμως βγαίνω από το σπίτι μου συνεχίζω να πέφτω πάνω σε άπειρα τέτοια διαφημιστικά που έχουν πλέον αρχίσει να με εκνευρίζουν.

Σήμερα ενώ περίμενα στη στάση του λεωφορείου είδα έναν ασπρομάλλη κύριο να ψεκάζει μια κολώνα με ένα σπρέυ. Μου κίνησε πολύ την περιέργεια γιατί σκέφτηκα: "Για δες, γκραφιτας στην ηλικία του". Γρήγορα όμως είδα ότι το σπρέυ ήταν Uhu και ότι ο κύριος κολλούσε διαφημιστικά Euronics. Σα να μην έφτανε αυτό όταν οι προηγούμενες αφίσες τον ενοχλούσαν τις έσκιζε και τις πετούσε στο πεζοδρόμιο και στο δρόμο. Ξεπέρασα τις ντροπές μου και τον πλησίασα:

- Γεια σας. Είστε ο ιδιοκτήτης αυτού του καταστήματος;
- Ναι
- Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι συνήθιζα να ψωνίζω από εσάς αλλά από τότε που αρχίσατε να γεμίζετε τον τόπο διαφημιστικά σταμάτησα.
- Ε, τι να κάνουμε. Να βγαίνει το μεροκάματο.
- Απλά να ξέρετε ότι αυτό που κάνετε μπορεί να έχει και αρνητική διαφήμιση.
- Μπα, όχι, δεν έχει. Έχουμε κάνει έρευνα.
- Ένταξει. Να ξέρετε πάντως ότι εγώ δεν πρόκειται να ξαναψωνίσω από εσάς.
- Καλά, καλά.

Για του λόγου το αληθές, οι παρακάτω φωτογραφίες δεν είναι τραβηγμένες σε όλα τα Εξάρχεια, αλλά απλά από τη στάση του λεωφορείου μέχρι το σπίτι μου, την ΙΔΙΑ μέρα.

Σας εκλιπαρώ λοιπόν, αν μένετε στην ίδια γειτονιά με μένα και αν τυχόν διαβάζετε αυτό το blog σαμποτάρετε το συγκεκριμένο κατάστημα μπας και ο κύριος ξυπνήσει λίγο και σταματήσει να βρομίζει τη γειτονιά και τις πολυκατοικίες μας τόσο με τα δικά του διαφημιστικά όσο και αυτά που πετάει κάτω όταν τα ξεκολλάει, ξοδεύοντας ταυτόχρονα άπειρο χαρτί.

Les enfants du siècle

2010-06-18T15:10:00.000-07:00

"Αυτά τα λόγια που υποσχέθηκα ότι
δεν θα πω,
αν μου ξεφύγουν,
μην τα πιστέψεις."

Ανιμισμός

2010-06-18T08:25:00.000-07:00

Μιας και τα μικρά διαβολάκια που με περιτριγυρίζουν, αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, είπα ανάμεσα στον Βαλτάσαρ και τον Μαουντόλιβ να κάνω ένα διάλειμμα και να διαβάσω την Ψυχολογία του παιδιού.

Εκεί έμαθα τον "ανιμισμό*".
Και συνειδητοποίησα ότι εγώ, ακόμη σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης έχω μείνει. Και ότι για να μην το έχω ξεπεράσει ακόμη, μάλλον σε αυτό θα παραμείνω κιόλας.
Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό;

*Ανιμισμός: τρόπος σκέψης χαρακτηριστικός της συγκριτικής περιόδου (έξι πρώτα έτη) ο οποίος συνίσταται στην απόδοση στα αντικείμενα καταστάσεων ή συναισθημάτων που βιώνει το ίδιο το παιδί. Για παράδειγμα: "η καρέκλα με χτύπησε, είναι κακιά".

Υ.Γ. Το βιβλίο έχει τέλεια, τέλεια σκίτσα! =)
Υ.Γ. 2 Τα βιβλία που είναι links δεν ταιριάζουν πάρα πολύ με το εξώφυλλο του βιβλίου; =Ρ

Jusqu' ici tout va bien, jusqu' ici tout va bien, jusqu' ici....

2010-06-17T14:02:00.000-07:00

“C’est l’histoire d’une société qui tombe. Pendant la chute, elle se repète sans cesse pour se rassurer, jusqu’ici tout va bien, jusqu’ici tout va bien. Mais l’importance, c’est pas la chute, c’est l’atterissage.”

Η ταινία ήταν χρόνια στη λίστα των ταινιών μου: "Να δω".
Την είδα σήμερα στο πάρκο της Ναυαρίνου.
Τέλειωσε πριν μισή ώρα αλλά δε μπορώ να σταματήσω να επαναλαμβάνω την τελευταία φράση. Νομίζω είναι ότι πιο επίκαιρο έχω ακούσει τον τελευταίο χρόνο...
Έτσι ακριβώς ζούμε: σε μια κοινωνία σε διαρκή πτώση. Όσο πέφτουμε, τόσο επαναλβάνουμε: ως εδώ, όλα πάνε καλά...Σημασία όμως δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση.
Η οποία προβλέπεται όπως το τέλος της ταινίας: κάποιος από τους δύο θα πεθάνει. Ή...και οι δύο...

The Alexandria quartet

2010-06-16T07:41:00.000-07:00

Και εγώ ακόμη εκεί, κολημμένη στο Αλεξανδρινό Κουαρτέτο μου.
Άραγε σου φτάνει μια ζωή για να "καταλάβεις" ένα βιβλίο;
Εξακολουθώ να επιμένω ότι κάθε γραμμή αυτού του βιβλίου είναι ποίηση:

"Τα λείψανα του αισθήματος, λέει ο Κόλριτζ, μπορούν να διατηρούνται επ' άπειρον σε λανθάνουσα κατάσταση, με την ίδια ακριβώς τάξη με την οποία εντυπώθηκαν". Ναι, αλλά η τάξη της φαντασίας δεν είναι η ίδια με της μνήμης. Μια ανάλαφρη πνοή φύσηξε από τη θάλασσα, φτάνοντας από το Ελληνικό αρχιπέλαγος. Η θάλασσα ήτανε λεία σαν ανθρώπινο μάγουλο. Μονάχα στις άκρες ανασάλευε και αναστέναζε. Εκείνα τα ζεστά φιλιά μένουν εκεί, ακρωτηριασμένα από πριν και μετά, αυτοδύναμα σαν τις εύθραυστες διαφάνειες της φτέρης ή των τριαντάφυλλων που ξεραίνονται ανάμεσα στα καλύμματα των βιβλίων - μοναδικά σαν τις μνήμες της πόλης που αντιπροσωπεύουν και θυμίζουν: ένα πούπουλο μουσικής από κάποια λησμονημένη κιθάρα καρναβαλιού που ηχεί στους σκοτεινούς δρόμους της Αλεξάνδρειας όσο κρατάει η σιωπή...

Τέλειωσε και ο δεύτερος τόμος και πάμε στον τρίτο. Λες στο τέλος του τέταρτου να το πιάσω ΠΑΛΙ από την αρχή; Βιβλίο στο repeat.

Η Αλίκη στη ΧΩΡΑ των θαυμάτων

2010-06-14T00:10:00.000-07:00

Ο Μάκης λοιπόν. Από τότε που ξεκίνησε αυτό το blog λέω ότι θέλω να γράψω για το Μάκη και μέχρι σήμερα δεν είχα αξιωθεί!

Ο Μάκης έχει τη Χώρα. Ο Μάκης είχε τον Ορφέα. Ο Μάκης δεν έχει πια τον Ορφέα, οπότε δε μας νοιάζει. Ο Ορφέας δε μας νοιάζει. Όχι ο Μάκης.

Η Χώρα λοιπόν, είναι ο πιο τέλειος πολυχώρος που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου. Τόπος Τεχνών για να χρησιμοποιήσω και το βαφτιστικό του. Φυσικά και δεν βρίσκεται στην Αθήνα.

Στην Αθήνα οι πολυχώροι είναι του κ**** και δε έχουν ούτε στο παραμικρό τη δυνατότητα να σου προσφέρουν τις ευκολίες και τις απολαύσεις της Χώρας.

Η Χώρα βρίσκεται στα Λελέικα Υπάτης, κάτω από τον κοιμισμένο Ινδιάνο. Εγώ ΔΕΝ είμαι το κατάλληλο άτομο για νας σας πω ΠΩΣ θα φτάσετε μέχρι εκεί. Μπορείτε να ελπίσετε ότι θα το κάνει ο Pascal σε comment.

Ας αρχίσουμε όμως από τα απλά και ταπεινά: μπορείς να πας τα πρωινά, τα μεσημέρια και τα απογεύματα να πιεις το καφεδάκι σου τριγυρισμένος από δεντράκια, λουλουδάκια, πουλάκια, σκυλάκια, γατάκια, βατραχάκια.

Βασικό: το δε καφεδάκι σου θα είναι ΠΑΝΤΑ καφεδάκι, όμορφο καιγευστικό, και ουδέποτε άθλιο νεροζούμι με υπολείμματα καφέ.

Αν έχεις την τύχη ή την ατυχία (όπως θες πες το) να έχεις και ενα, δύο, πέντα, δέκα κουτσούβελα μπορείς να τα αμολήσεις να τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς να ενοχλούν κανέναν και χωρίς να κινδυνεύουν από τίποτα. Άλλωστε για τον ίδιο ακριβώς λόγο υπάρχει και η παιδική χαρά!

Βασικό: όσο ελεύθεροι και ευτυχισμένοι κι αν νιώσετε, όσο βιολογικό κρασί κι αν έχετε πιει σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν υπάρχει ανάγκη να ξεδιπλώσετε στη Χώρα το μεγαλείο του Έλληνα πατέρα και της Ελληνίδας μάνας με τσιρίδες που αγγίζουν τις ακραίες τιμές ντεσιμπέλ: -Γιωργακηηηηηηηηηη μην πειραααααααζεις την Αννούλαααααα.
-Γιαννακηηηηηηηη θα πέεεεεεσεις.
Τότε δεν ενοχλούν τα παιδιά σας αλλά ΕΣΕΙΣ.

Το βράδυ, στο ίδιο ακριβώς μέρος, μπορείς να πας να πιεις το ποτάκι σου απολαμβάνοντας όμορφες μουσικούλες σε ρυθμούς έθνικ, έντεχνου και ενίοτε λαϊκού.

Βασικό: Λέγοντας λαϊκού επουδενί δεν εννοώ τους κλασικούς βλαχομπαρόκ ρυθμούς που επικρατούν τόσο στην Αθήνα όσο και στην αθάνατη ελληνική επαρχεία. Εννοώ ωραίους λαϊκούς ρυθμούς.

Νομίζατε ότι τελείωσα με ένα μάθημα μουσικής; Όοοοοχι! Εδώ μιλάμε για ολόκληρη Χώρα. Τόσο μικρή θα ήταν;

Από την άλλη μεριά της Χώρας λοιπόν, είναι η κατσαρόλα της μαμάς. Αν θες να μάθεις από που προέρχονται τα υλικά της, μπορείς να πας άκρη άκρη, να κατασκοπεύσεις πίσω από την παιδική χαρα. Εκεί θα δεις όμορφα τακτοποιημένα ταμπελάκια που θα γράφουν: ντομάτες, ρόκα, δυόσμος και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Οτιδήποτε όμως δεν μπορείς να βρεις εκεί, ο Μάκης το προμηθεύεται από τους τριγύρω καλλιεργητές.

Οι δε μαγειρικές αγγίζουν όλα τα γούστα. Μπορείς να βρεις όλων των ειδών τα ψητά, πατάτες με αυγά (τι κατσαρόλα της μαμάς θα ήταν αυτή αν δεν έχει την πιο κλασική νοστιμιά της;) μέχρι πουγκάκια μελιτζάνας, μπάλες ροκφορ με δε θυμάμαι τι άλλο μέσα, tortillas, γίδα βραστή και υπέροχες σαλάτες με όλων των ειδών τα γκουρμεδιάρικα πραγματάκια!

Αν δεν σας κάλυψα κάντε κλικ ΕΔΩ για να πάρετε μια ιδέα του καλοκαιρινού μενού! Το ψωμί παράγεται στην κουζίνα της Χώρας και αν είμαι ΕΓΩ στο μαγαζί να παραγγείλετε από τα πριν και δεύτερο κοσκινάκι για καβάτζα.

Βασικό: ΜΗΝ φύγετε χωρίς να δοκιμάσετε ταλαγάνι και κάποιο από τα γλυκά.

Ο Μάκης βρίσκεται καθημερινώς και ανελλιπώς στην κουζίνα δοκιμάζοντες καινούριες αλμυρές και γλυκές συνταγές. Αν έχεις την τύχη να τον γνωρίζεις θα σου δώσει να δοκιμάσεις και για για όσα λεπτά διαρκεί η μπουκιά θα αισθάνεσαι ο πιο τυχερός και ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου!

Αν θες απλά να τσιμπήσεις και όχι να φας μέχρι σκασμού, στην άλλη άκρη της Χώρας, μέσα στο κιόσκι, ψήνονται όλονυχτίς σουβλάκια τα οποία μπορείς να πάρεις και να φας σε οποιοδήποτε μέρος θές.
Βασικό: προσοχή, είναι εθιστικά. Κάνεις δε μπορεί να φάει μόνο 5.

Ακριβώς από την άλλη μεριά βρίσκεται το cine Ορφέας:

Ανοίξτε την πόρτα και περάστε στο εσώτερον γιατί τα λόγια είναι περιττά:

Εντυπωσιακότατο δεν είναι;

Εκεί μπορείς να παρακολουθήσεις προβολές ταινιών, συναυλίες, θέατρο.
Κάθε χρόνο τα καλοκαίρια πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Οίτης.
Το πρόγραμμα μπορείτε να το μάθετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το χειμώνα επικρατεί νεκραίλα. Ίσα ίσα που το χειμώνα είναι πιο οικογενειακά τα πράγματα: όλα τα δρώμενα λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό γιατί αλλιώς θα κρυοπαγιάζατε. Όταν λέμε δρώμενα εννοούμε: συναυλίες, θεατρικά, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, βραδιές ποίησης και δεν ξέρω τι άλλο ξεχνάω.

(Ο μεγάλος μου καημός είναι ότι δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ συναυλία στο Μάκη. Νομίζω ότι θα πάψει στην εικοστή ενάτη τουτουνού.)

Φέτος εγκαινιάζεται και το 1ο Multiethnic Festival:

Όλες τις Τρίτες του Ιουλίου αφιέρωμα στην Ισπανία
( μουσική, φαγητό, εκθέσεις, προβολές κ.α.)

Όλες τις Πέμπτες του Ιουλίου αφιέρωμα στην Αφρική
( μουσική, φαγητό, εκθέσεις, προβολές κ.α.)

Όλες τις Παρασκευές του Ιουλίου αφιέρωμα στο Μεξικό
( μουσική, φαγητό, εκθέσεις, προβολές κ.α.)

MULTI-ETHNIC ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Όλες τις Τρίτες του Αυγούστου αφιέρωμα στην Ινδία
( μουσική, φαγητό, εκθέσεις, προβολές κ.α.)

Όλες τις Πέμπτες του Αυγούστου αφιέρωμα στην Τουρκία
( μουσική, φαγητό, εκθέσεις, προβολές κ.α.)

Όλες τις Παρασκευές του Αυγούστου αφιέρωμα στην Κούβα
( μουσική, φαγητό, εκθέσεις, προβολές κ.α.)
Trust me: ΑΞΙΖΕΙ τον κόπο!

Είμαι σίγουρη ότι ξεχνάω πράγματα. Αλλά τα υπόλοιπα να πάτε για να τα ανακαλύψετε μόνοι σας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για τον πιο επαγγελματικό χώρο που έχω πάει ποτέ μου χωρίς όμως να σε αντιμετωπίζουν με ύφος επαγγελματία. Όλοι όσοι δουλεύουν εκεί είναι (θα μπορούσα να γράψω: φιλικοί, συμπαθητικοί, αλλά αυτό εδώ δεν είναι άρθρο σε επίσημη εφημερίδα) ΓΑΜΑΤΟΙ και δε θέλουν να φτιάξουν περιουσία από τα δικά σου λεφτά, γεγονός που αποδεικνύουν περίτρανα οι τιμοκατάλογοι.

Η ουσία είναι ότι περίπου 270χλμ μακριά από την Αθήνα υπάρχουν άνθρωποι με την όρεξη και το μεράκι να κάνουν δημιουργικά πράγματα, να παράγουν και να προωθούν την τέχνη δημιουργώντας στους κατοίκους των γύρω περιοχών μια τεράστια εναλλακτική γκάμα επιλογών. Τα έχουν καταφέρει και εγώ προσωπικά τους βγάζω το καπέλο και τους εύχομαι να συνεχίζουν πάντα έτσι και κάποια στιγμή να φιλοξενήσουν ένα Φεστιβάλ διαστάσεων Woodstock και ο Μάκης να γίνει ο σύγχρονος Max Yasgur!!!

Υ.Γ.΄Ίσως αυτή η κίνηση να μην ήταν πολύ σοφή. Ίσως αυτό το ποστ να έπρεπε να το κάνω μετά τις 29 Ιουνίου γιατί, με τη δημοτικότητα που έχει αυτό το blog τώρα θα είμαστε πατείς με πατώ σε, αλλά δε μπορούσα να κρατηθώ άλλο.

Απορία της στιγμής:

2010-06-10T14:24:00.001-07:00

- Τα μέρη που δεν έχουν όνομα, είναι για να τους δίνεις εσύ αυτό που νομίζεις ότι τους ταιριάζει;

Μικρά αποδημητικά πουλιά με μαύρη ράχη, άσπρη κοιλιά και με διχαλωτή ουρά, που η εμφάνισή τους σε έναν τόπο είναι προάγγελος της άνοιξης

2010-05-30T15:18:00.000-07:00

Σκεφτόμουν ποιο τραγούδι να βάλω στο blog μου για να συνοδεύει τις παρακάτω φωτογραφίες.
Στην αρχή, το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν αυτό που έρχεται και στο δικό σας μόλις δείτε τις φώτο.
Αλλά αν έβαζα Πυξ Λαξ στο blog μου θα ήταν σα να γυρνούσα το χρόνο 13 χρόνια πίσω και υπήρχαν πολλοί λόγοι για να μην το κάνω:
1. Γρουσούζικο νούμερο για τους προληπτικούς
2. Περσινά ξυνά σταφύλια για τους λάτρεις των παραδοσιακών γνωμικών
3. Παραδοχή γεραμάτων για τους μοιρολατρικούς κ.ο.κ.

Το δεύτερο τραγούδι που σκέφτηκα ήταν το "Ένα το χελιδόνι". Αλλά μου έπεφτε κομματάκι βαρύ. Το "Αχ, χελιδόνι μου" μου θυμίζει κατευθείαν Νταλάρα οπότε το προσπερνάμε.
Το "τραγούδι του χελιδονιού" μου αρέσει πάρα πολύ σα τραγούδι αλλά καταλήγουμε στην Αλεξίου. (Σκέψη συντάκτριας (σ.σ): μήπως η ελληνική μουσική σκηνή πάσχει λιγουλάκι; είναι φυσιολογικό να γυρνάμε γύρω από τα ίδια ονόματα 50 χρόνια τώρα; Θα μου πεις, σίγα το θέμα εδώ στην πολιτική γυρνάμε γύρω από τα ίδια ονόματα 200 χρόνια τώρα...)->έκλεισε η παρένθεση.
Έτσι λοιπόν, κατοχυρώθηκαν οι Apurimac που και το τραγούδι μου άρεσε και οι στίχοι άγγιξαν την παρούσαν συναισθηματική μου κατάσταση... :)

Να μ' αγαπάς όπως ο αέρας φυσά...

Σας έπρηξα τόση ώρα μόνο και μόνο για να σας δείξω τις παρακάτω φωτογραφίες.

Τα συναντήσαμε πριν λίγες μέρες στη Χώρα και όλος ο κοσμος ήταν ξετρελαμένος μαζί τους. Μόλις τα εντόπιζαν έβγαζαν χαρούμενες κραυγές, τα έδειχναν ο ένας στον άλλον, χαμογελούσαν και γενικότερα έκαναν σαν παιδιά.
Αυτά, καθόντουσαν ήσυχα στη φωλιά τους και μας γύρναγαν τον ποπό μόνο όταν χρειαζόταν να αφήσουν τις κουτσουλιές έξω από τη φωλιά τους. Πάνω δηλαδή στον άτυχο που μπορεί να πέρναγε εκείνη τη στιγμή από κάτω. Δέχτηκαν να φωτογραφηθούν. Ανοίγαν δε διάπλατα το στόμα τους όταν άναβε το φλας. Οι μόνοι που ανησύχησαν ήταν οι γονείς τους, που στάθηκαν λίγο πιο μακριά περιμένοντας με αγωνία να τελειώσει η φωτογράφηση.

Όταν ήμουν μικρή, τα χελιδόνια είχαν φτιάξει μία φωλιά σε μια γωνία του σπιτιού. Πήγαινα κάθε μέρα και τα παρακολουθούσα με τις ώρες. Ήμουν ευτυχισμένη. Την επόμενη χρονιά η φωλιά έλειπε. Η γιαγιά μου μου είπε ότι τη χάλασε γιατί αλλιώς θα χάλαγε ο τοίχος. Τα χελιδόνια δεν ξανάρθαν, εγώ σταμάτησα να είμαι ευτυχισμένη και τη γιαγιά δεν την συγχώρεσα ποτέ.

Υ.Γ. Υπόσχομαι στο επόμενο ποστ μου να μιλάω για τη Χώρα και το Μάκη.

Προσπαθώντας να πιάσω φιλίες με τους γλάρους

2010-05-28T10:20:00.001-07:00

Δεν τα κατάφερα φυσικά!

Ο μαγικός κόσμος της Νένας

2010-05-26T04:42:00.001-07:00

Την Νένα την γνωρίζουμε αρκετά χρόνια.

Τα Κουφονήσια ακόμη περισσότερα.
Μόλις φέτος όμως ανακαλύψαμε ότι η Νένα, τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε,
ζει σε έναν άλλο κόσμο. Σε αυτόν που βλέπει μέσα από τα γυαλιά της.
Όχι στον δικό μας!

Ιδού:!

Ημερολόγια καταστρώματος

2010-05-25T06:11:00.001-07:00

Σημείωση: δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαβάσετε αυτό το post αν έχετε περιορισμένο χρόνο ή κάτι καλύτερο να κάνετε.

Κατάστρωμα πλοίου. Τέλη Μαΐου. Ο κόσμος δεν έχει αυτό το ιδιαίτερο που για κάποιο περίεργο λόγο περίμενα. Σίγουρα δεν είμαι περιτριγυρισμένη από ποιητές, ζωγράφους και καλλιτέχνες γενικότερα. Η κοπέλα στο πίσω διαγώνιο τραπέζι φοράει πλατφόρμες με 10ποντο πλαστικό διάφανο τακούνι. Έχει τα νύχια των ποδιών βαμμένα ροζ-barbie. Στα μακριά νύχια των χεριών έχει κάνει γαλλικό: μανικιούρ που γενικότερα μου αρέσει όχι όμως όταν το λευκό καλύπτει το μισό νύχι, δη όταν το νύχι έχει αρχίσει να γαμψιάζει (θα εισηγηθώ για την κατοχύρωση του όρου). Έχει μαύρα μακριά μαλλιά τιγκαρισμένα στον αφρό α λα wet style για να κρατάει η μπούκλα. Στο πρόσωπο είναι υπερβολικά βαμμένη. Eye liner πάνω, μολύβι κάτω, έντονη μάσκαρα, make up. Σκέφτομαι τι θα τραβάει κάθε βράδυ για να ξεβαφτεί και πώς άραγε να τα καταφέρνει. Έπειτα αναρωτιέμαι όταν ξαπλώνει με το αγόρι (έρχεται και η δική του η σειρά) αν άραγε ξεβάφεται. Αν κυκλοφορεί πάντα έτσι πώς είναι δυνατόν να τολμάει να παρουσιάζεται μπροστά του ξεβαμμένη; Τη λένε Μαρία. Άκουσα το φίλο της να τη φωνάζει κρατώντας ένα sac à voyage louis vuitton, με το χέρι από το μπράτσο μέχρι τον αγκώνα κολλημένο στο στέρνο και το υπόλοιπο στον αέρα έτσι ώστε να διαγράφεται το μπράτσο που σχηματιζόταν λόγω του βάρους. Χέρια φυσικά ξυρισμένα και στέρνο, το οποίο φαινόταν λόγω του V στο μπλουζάκι. Και στα δύο αυτιά δύο διαμάντια σε μέγεθος φασολιού (όχι μαυρομάτικου, γίγαντα). Φοράει τεράστια γυαλιά ηλίου που εξέχουν κατά πολύ από το πρόσωπό του. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι ωραίος. Θα μου πεις, υπό άλλες συνθήκες μπορεί και η Ελλάδα να μην έμπαινε στο ΔΝΤ.

Σκέφτομαι ότι πιθανότατα αυτοί οι δύο θα χωρίσουν αν η κοπέλα σταματήσει να βάφεται και το αγόρι να ξυρίζεται. Κάποιος θα μου αντιτείνει ότι αυτοί οι δύο μπορεί να έχουν μία πολύ βαθύτερη σχέση απ’ όσο εγώ φαντάζομαι και ότι εγώ είμαι μια κακιασμένη που κρίνω τους ανθρώπους από την εξωτερική εμφάνιση. Ίσως.

***

Στο διπλανό τραπέζι κάθονται δύο τουρίστριες με ένα 3χρονο παιδάκι με καταγάλανα μάτια και κατάξανθα μαλλιά. Το παιδάκι έχει ένα παιχνίδι-τσάντα-βιβλίο “Sophie la giraffe”.

Το γαλλικό του πράγματος δε μου κολλάει με την εμφάνιση των κυριών. Τελικά τις ακούω να μιλάνε αγγλικά και είμαι σίγουρη ότι είναι Αμερικανίδες χωρίς να έχω ακούσει την προφορά τους. Η μία σηκώνεται και επιστρέφει με ένα δίσκο goody ‘s (σωστά μαντέψατε, είμαι στο blue star). Το μικρό τρώει τηγανιτές πατάτες και μέσα σε δευτερόλεπτα η μούρη του γεμίζει goody ‘s σως. Σκέφτομαι ότι αν αποκτήσω ποτέ παδί δε θα του δίνω τίποτα από όλα αυτά να τρώει μέχρι να φτάσει στην ηλικία που θα αποφασίζει μόνο του τι θα φάει. Το παιδί μου θα είναι περιθωριακό. Όχι μόνο δε θα πηγαίνει στα goody ‘s αλλά κατά πάσα πιθανότητα δε θα έχει και τηλεόραση. Θα συζητάνε τα άλλα παιδάκια για τις σειρές και τα reality και αυτό δε θα έχει τι να πει. Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι επίσης πολύ συχνά ότι το να κάνεις παιδί είναι μια πράξη καθαρά εγωιστική και εγωκεντρική. Αν θες πραγματικά παιδί τουλάχιστον υιοθέτησε. Αλλά αυτό είναι μία άλλη μεγααααλη κουβέντα.

***

Πριν 4 χρόνια στη Δημητρούλα προς τον ίδιο προορισμό σου έβαζα να ακούσεις το: «Πάμε να φύγουμε απ’ αυτή την πόλη, πώς μας στρίμωξαν για τα καλά, απ’ το δικό μας χέρι τίποτα δεν περνά». 4 χρόνια μετά, η πόλη έγινε χώρα, σε λίγο η χώρα θα γίνει κόσμος. Τουλάχιστον είμαστε ακόμη μαζί.

Pet Shop

2010-05-24T23:42:00.000-07:00

'Ενα κινητό πιο λίγο, ένα παιδί ζωτανό. Πώς σας ακούγεται αυτό;

2010-05-16T12:10:00.000-07:00

Αντί για 2 βιντεάκια παραπάνω στο youtube κάντε τον κόπο να διαβάσετε αυτό το ποστ ΓΑΜΩΤΟ!

Πέρασε αρκετός καιρός, αλλά έμαθα πλέον πριν αναπαράγω το οποιοδήποτε mail που λαμβάνω (τα λεγόμενα chain letters, spam ή όπως αλλιώς θέλετε, πείτε τα) να ερευνώ λιγάκι το θέμα.
Δε γίνεται να βομβαρδίζεις το ταχυδρομείο του άλλου με ένα σωρό πληροφορίες πάνω σε σοβαρά θέματα, τα οποία να είναι απλά απόρροιες της αχαλίνωτης φαντασίας ενός τρελαμένου (ναι, ναι, συνεχείστε να προωθείτε εκείνο το mail με το 1 cent. Με αυτό τον τρόπο θα σώσουμε όλα τα παιδάκια στην Αφρική).
Όσο για την μαύρη τύχη μου αυτό πλέον είναι εξακριβωμένο ότι οφείλεται στην γκαντεμιά που θα με ακολουθεί για την υπόλοιπη ζωή μου. Συσσωρεύτηκαν αιώνες ατυχίας από τα mail που δεν προώθησα ποτέ.

Αλλά για άλλη μια φορά πολυλόγισα. Έλαβα το παρακάτω mail το οποίο δε χρειάστηκε και κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια για να συνειδητηποιήσω ότι δυστυχώς είναι αλήθεια...
Ενημερώσου και εσύ λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη που τόσο μα τόσο πολύ θα ήθελα να είσαι ολίγο τι ακτιβιστής και με το που θα διαβάσεις αυτό το ποστ να πετάξεις το δεύτερο κινητό σου (στην ανακλυκλωση), να χαρίσεις το τρίτο. Το τι θα κάνεις με το πρώτο το αφήνω στη διακριτική σου ευχέρεια...

Λέει λοιπόν το mail:

Ενδεχομένως πολλοί δεν έχουν ενημερωθεί αρκετά για αυτόν τον φρικτό πόλεμο που διεξάγεται στα δάση του Κογκό, μέσα στην καρδιά της Αφρικής. Μιας και περνάμε στην φάση της Νέας Σελήνης ίσως είναι ενδιαφέρον να περάσουν και αυτού του είδους οι πρακτικές και γεγονότα από την σκέψη και την συνείδησή μας. Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι η έμμεση συμμετοχή μας στα ωφελήματα. Οι πρώτες ύλες και στη συνέχεια τα εμπορεύματα που απολαμβάνουμε έχουν χαμηλή τιμή γιατί είναι προϊόντα ληστείας που παίρνει τη μορφή ακόμη και εμφυλίου πολέμου. Πολύ συχνά λησμονούμε ότι το επίπεδο ζωής που απολαμβάνουμε στη Δύση είναι προίόν συλλογικής προσπάθειας. Και για το κακό και για το καλό. Συλλογικά δεν είμαστε αθώοι. Και εδώ ξεκινάει η πνευματική μας ευθύνη.
ΝΛ

To να ζητάς από τον κόσμο, να καταναλώνει λιγότερο, για να προστατεύσει το περιβάλλον, μάλλον προς το παρόν, ακούγεται σε παγκόσμια εμβέλεια, ως μια καλοπροαίρετη ευχή.

Το να ζητάς να μην πετάνε έτσι για το τίποτε το κινητό τους τηλέφωνο, για να πάρουν καινούργιο, μοιάζει παλιομοδίτικο μήνυμα και μάλλον χαμογελούν με την πρότασή σου.

Αν τους φέρεις όμως στα μάτια τους ένα σκοτωμένο γορίλα, ένα πληγωμένο παιδί, μια βιασμένη κοπέλα, ίσως καταλάβουν, ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλοϊκά.

Εσύ ανυποψίαστος μπαίνεις στο μαγαζί κι αγοράζεις το τελευταίο i-phone. Όμως για να έρθει αυτό το διαβολικό μηχανηματάκι στα χέρια σου, κάποια άλλα, μαύρα χέρια έχουν τραβήξει εκεί στο Κονγκό, το ζόρι.

Δηλαδή για να εξαχθεί το ταντάλιο (coltan), ένας διαρκής σιωπηλός πόλεμος μαίνεται, με χιλιάδες απώλειες από ανθρώπινες και ζωικές υπάρξεις.

Θα ήταν σκληρό, Σάββατο βράδυ, μέσα στην τρελή χαρά της εξόδου, να θυμίσω το τι συμβαίνει γι? αυτό το δραματικό γεγονός, εκεί πέρα στην Αφρική. Όμως τα μαντάτα, που μου έρχονται από κείνα τα μακρινά μέρη, δεν με αφήνουν στην νιρβάνα μου.

Πώς να το ξεπεράσεις αδιάφορα, αν έχεις λίγο ανθρωπιστική τσίπα; Διότι βρέθηκαν ακόμη 300 σφαγμένοι άμαχοι στο ανατολικό Κονγκό και εντοπίστηκαν άλλοι 14 σκοτωμένοι γορίλες, για χατίρι του coltan!

Πέντε εκατομμύρια πρόσφυγες, έχουν εγκαταλείψει την εν λόγω περιοχή, για να επιζήσουν της εξόντωσης, που επιβάλλεται από τοπικούς ηγετίσκους και ιδιωτικούς στρατούς, που προσπαθούν να ελέγξουν τα μεταλλεία του coltan. To εν λόγω υλικό, είναι το βασικό στοιχείο, για να κατασκευαστούν τα κινητά τηλέφωνα και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές. Ένα χιλιόγραμμο στοιχίζει στην αγορά 600 δολ. Αυτά τα κέρδη είναι τεράστια, αν αναλογιστούμε, ότι ένας κονγκολέζος εργάτης, κερδίζει 10 δολ. το μήνα!

Λοιπόν, πριν σας πείσει η διαφήμιση της κινητής τηλεφωνίας, για την φτηνή και βολική σύνδεση, για τα προνομιακά πακέτα υπηρεσιών, σκεφτείτε, ότι για να έχεις το δικό σου μήνυμα γρήγορα και καθαρά, κάποιοι άλλοι έφυγαν από τη ζωή ετούτη για χάρη μας.

Είναι οι αθέατοι μάρτυρες, της ευημερίας μας.

Μιχάλης Μιχελής

Και ιδού και τα αποδεικτικά:

Ελπίζω μετά από όλα αυτά να το σκεφτείτε για δεύτερη φορά πριν πάτε να αγοράσετε το νέο εξελιγμένο μοντέλο της οποιασδήποτε εταιρείας μόνο και μόνο επειδή το προηγούμενό σας έχει ένα pixel χαμηλότερη ανάλυση. Και αν αποφασίσεις να πετάξεις κάποια από τα κινητά σου τουλάχιστον ανακύκλωσέ τα τα γ#&*%$#%!...

Όσο για το πού κολλάνε οι γορίλες (γιατί και εγώ το είχα απορία), να η απάντηση:

http://www.cellular-news.com/coltan/

Διάλογοι επιπέδου ή αλλιώς La Casa di Giulietta

2010-05-13T12:13:00.000-07:00

Οι φωτογραφίες περνάνε στο shuffle στην οθόνη του υπολογιστή και κάποια στιγμή φτάνει και η σειρά της παραπάνω.

Σ: Τι ειν' αυτό καλέ;
Λ: Το σπίτι του Ρωμαίου και της Ιουλίετας
Σ: Ναι, αλλά δεν το κάνανε αυτοί έτσι. Αυτοί το κάνανε;

In Bruges

2010-05-12T02:08:00.001-07:00

Κάποτε, πριν γυρίσω στην Ελλάδα και ο κόσμος (μου) γυρίσει ανάποδα, είχα πάει στην Brugge.
H Brugge είναι μία πόλη σκέτο παραμύθι. Πατάς το ποδαράκι σου στο σταθμό της και σε υποδέχεται το πρασίνο, το καταπράσινο, οι λίμνες και τα ποταμάκια με την κλασική εικόνα των ντόπιων και των τουριστών να κάνουν πικνικ στο γρασίσι πάνω από το ποτάμι.

Προχωράς προς το κέντρο και πέρνας ανάμεσα από σπίτια που θαρρείς ότι ξεπήδησαν από παραμύθι. Τα κοιτάς και λες: εδώ σίγουρα θα έμενα η Κοκκινοσκουφίτσα, εδώ ο Χάνσελ και η Γκρέτελ κ.ο.κ.

Στο δε κέντρο τα αυτοκίνητα είναι η μειοψηφία. Σαν στην Αθήνα καλήν ώρα (βλ. προηγούμενο ποστ). Κυριαρχούν τα ποδήλατα, οι άμαξες και κατι πράγματα που δεν ξέρω πως λέγονται με δύο ρόδες που ανεβαίνεις πάνω και σε πάνε. Σαν πατίνι με χερούλι φανταστείτε, όλο και κάπου θα τα έχετε δει.

Να μη μιλήσουμε για τις σοκολατερί. Κάθε δύο μαγαζιά και από μία. Περπατάς και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις γίνει μούσκεμα από τα σάλια. Θες να αγοράσεις τα πάντα και απορείς που δε βλέπεις γύρω σου ούτε έναν παχύσαρκο. Σκέφτεσαι ότι αν είχες γεννηθεί και ζήσει εκεί θα είχες πεθάνει από ζάχαρο στα 30 σου.

Υ.Γ. Κάποτε στην Κηφισιά είχε άμαξες. Το θυμάστε;;

Ποδήλατα στην πόλη να σφίξουνε οι κ****

2010-05-09T12:00:00.000-07:00

Εν έτη 2010 ο Αθηναίος ποδηλατής δεν έχει το δικαίωμα να βάλει το ποδήλατό του στο μετρό, έχει έναν ποδηλατόδρομο στη Δάφνη για του οποίου την κατάσταση μπορείτε να μάθετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ και άλλον έναν στα Βριλήσσια που απ' ότι έμαθα από κάτοικο της περιοχής διευκολύνει κατά πολύ το παρκάρισμα των αυτοκινήτων.

Εν έτη 2010 ο Αθηναίος ποδηλάτης αντιμετωπίζεται σαν ένα σπάνιο είδος αγνώστου προέλευσης, μη προστατευόμενο, το οποίο προκαλεί μπελάδες όταν βρεθεί στο δρόμο σου.

Για τα παραπάνω και για άλλα πολλά η σημερινή ποδηλατοπορεία είχε νόημα. Και κάποια στιγμή μετά από πολλααααα χρόνια θα μπορούμε να λέμε στα δισέγγονά μας ότι για αυτούς τους ποδηλατόδρομους τους οποίους χαίρονται είχαμε παλέψει και εμείς κάποτε! LOL

213 δευτερόλεπτα βίντεο επί 10 ποδήλατα να περνάνε ανά δύο δευτερόλεπτα περίπου, πόσο μας κάνει;

Με την ευκαιρία αυτού του ποστ θα ήθελα να πω σε όσους οδηγούς αυτοκινήτων αλλά και πεζούς (ναι, συμβαίνει και αυτό) με έχουν βρίσει ότι αν ξέρανε πόσο λίγοτερο καυσαέριο αναπνέουν εξ' αιτίας μου, θα έπρεπε να μου λένε ευχαριστώ. Δε λέω γονατιστοί για να μη φανώ υπερβολική.

Όσοι δεν έζησαν χούντα, θα την ζήσουν τώρα. Και όσοι την έζησαν, θα την ξαναζήσουν!

2010-05-07T07:23:00.000-07:00

Για περισσότερες λεπτομέρειες για την εισβολή, την κακοποίηση και την καταστροφή στο Στέκι Μεταναστών κάντε κλικ ΕΔΩ

Είσαι Έλληνας; Καλά να πάθεις.

2010-05-06T14:22:00.000-07:00

Σήμερα απλά κατέληξα σε ένα και βασικό συμπέρασμα.

Στο ότι δεν λυπάμαι τον ελληνικό λαό και στο ότι καλά να πάθει για όλα.
Σήμερα που όλη η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι στο δρόμο, στο Σύνταγμα μαζεύτηκαν το πολύ 2.000 άτομα.
Άρα όλα τα υπόλοιπα εκατομμύρια των Ελλήνων είναι υπέρ των μέτρων και κάθισαν σπίτι τους. Δημοκρατικές διαδικασίες. Τέλεια. Τελεία. Νίκησε η πλειοψηφία. Καλά να πάθουμε για όλα γιατί δεν είμαστε άξιοι να παλεψουμε, όχι για κάτι νέο, αλλά ούτε καν για τα κεκτημένα. Την ώρα της πορείας, η Ιπποκράτους κλειστεί και η καφετέρεια της στοάς είχε βγάλει τα τραπεζάκια της στο δρόμο, στο ΔΡΟΜΟ, στην ΑΣΦΑΛΤΟ και οι Ελληναράδες πίναν το ποτάκι τους και τη μπυρίτσας του. Θα μου πεις αυτό σε πείραξε εσένα απ' όλά; Ναι. Αυτό.

Όπως και να 'χει όμως γι' άλλη μία φορά θυμήθηκα πόσο συχαίνομαι τους ματατζήδες, αυτά τα άθλια μηχανάκια του κρατικού μηχανισμού, που απλούστατα επειδή βαρέθηκαν και απόφασισαν ότι αρκετά κράτησε, ας τους διαλύσουμε να πάμε σπίτι μας τώρα, διέλυσαν μια 100% ειρηνική διαμαρτυρία καταργώντας μου γι' άλλη μια φορά το δικαίωμα να διαδηλώσω γι' αυτό που πιστεύω. Παρατηρείστε στο βίντεο τον κόσμο που τρώει ξύλο μόνο και μόνο επειδή έτυχε να περνάει από μπροστά τους την ώρα που αυτοί ήθελαν να το διαλύσουν να πάνε σπίτι του.
Έχουμε χούντα! Πάρτε το χαμπάρι! Αλλά ξέχασα. Ο καναπές είναι πάντα πιο βολικός και η τηλεόραση λέει ΠΑΝΤΑ την αλήθεια, ανόθευτα και ειλικρινα.

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ξένα κανάλια και υπάρχει έστω και ένας τρόπος να μάθουμε τι συμβαίνει έξω από την πόρτα μας.

Και για να μην ψάχνεται από δω και από κει πάρτε τα όλα μαζεμένα:

πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=159033

Στέκι Μεταναστών; Μα φυσικά. Κάπου πρέπει να ξεσπάσουμε.
http://tvxs.gr/node/57838
Για περισσότερες λεπτομέρειες για την εισβολή, την κακοποίηση και την καταστροφή στο Στέκι Μεταναστών κάντε κλικ ΕΔΩ

Πώς είπαμε ονομάζεται το κράτος που χτυπάει ειρηνικές πορείες;

Book addicted

2010-04-24T08:12:00.000-07:00

Αλεξανδρινό κουαρτέτο (ναι, ακόμη εκεί είμαι κολλημένη)-Ιουστίνη

- Τότε πόσο θα κρατήσει αυτός ο έρωτας;
- Δεν ξέρω. Τρεις βδομάδες, τρία χρόνια, τρεις δεκαετίες;
- Είσαι σαν όλους τους άλλους...προσπαθείς να συντομέψεις την αιωνιότητα με αριθμούς.
_______________________________________________________________

Είναι στιγμές που ρίχνω τρομαγμένα βλέμματα στη βιβλιοθήκη θέλοντας απλά και μόνο να επιβεβαιώσω ότι το βιβλίο που μόλις σκέφτηκα είναι εκεί και με περιμένει.
Σε μία συζήτηση υποστηρίζανε ότι όταν διαβάζεις ένα καλό βιβλίο θα πρέπει μόλις το τελειώνεις να το δίνεις σε κάποιον άλλο να το διαβάσει γιατί αλλιώς το βιβλίο πεθαίνει. Δε θα μπορούσα ΠΟΤΕ και με ΤΙΠΟΤΑ να το κάνω αυτό. Τα βιβλία που πιο πολύ αγάπησα θέλω να είναι πάντα εκεί για να μπορέσω την οποιαδήποτε στιγμή να τα ξαναπιάσω στα χέρια μου.
Έχω πολλές φορείς κάνει σχέδια για τη βιβλιοθήκη των ονείρων μου. Όταν και αν καταφέρω να της δώσω σάρκα και οστά θα κάνω ένα μεγάλο πάρτυ.

Ένας καναπές και μία γάτα

2010-04-19T12:43:00.000-07:00